mektup derken siir oldu bak genedarilirsan ben ölürüm unutma…taze sarmasigim hoyrat bedene…sarilirsan ben ölürüm unutma bir gün günes olur göle dogarsinbir gün yagmur olup yola yagarsinbir gün ciçeklerden koku sagarsinyorulursan ben ölürüm, unutma kiliç agzi yoldur ok ucu meydandikkat et;sen benim canimsin ey cankoyakta kekliksin kayada ceylanvurulursan ben ölürüm unutma… ask denince akli birak deli… Read More: Hatırlatma »
görmediğim bir bambaşka durum var sizin şehrin kızlarında savcı bey yaklaşanı ta yürekten vururlar kan kokuyor gözlerinde savcı bey gayeleri gönül kırmak dal gibi bakışları çifte favül bal gibi Ülkeler fethetmiş bir kral gibi gurur dolu pozlarında savcı bey kaş yaparken, göz çıkarır elleri; Çok silahtan tesirlidir dilleri hayret ettim, bir tuhaf ki halleri poyraz… Read More: Açık dilekçe »
İsmail?in kitabını okuyorum üç gecedir ateşler içindeki dünyada bir neferin ölüme at koşturan rüzgârını duyuyorum managua yanıyor, her yanım ateşler içinde yanıyor bir çocuk sevgiyle okşanmaktan ve temkinli olmak yakışmazdı sana zaten augusto ve sen ey idris ismail?in ölümü küçümseyen dostu “yediğin kurşundan bir gümbürtü kaldı ki bana!..”roma?da navona alanında bırakıp ismail?i telzaatar?a dönüyorum gecikmiş… Read More: İsmailin kitabını okurken »
i yüreğim ıslaktır benim kuytularda ağlamaktan ve hafif uçuktur rengi kurusun diye kaç kez günese asılmaktan ii barış yüreğimde çam kokulu bir orman varsın konsun dallarına savaş denilen yaşlı ağaçkakan iii yüreğim ilk şiirim
ben nice ayriliklar gordum omrumcekuslar gordum; kirilmis kolu, kanadiayri dusmus sevdiginden kuslar gordumhic bir ayrilik bana bu kadar komadi ayriligin bir agridir vurur sakalarimdave buyur gozlerimde bir okyanus kadarderinden ses verir icimde bir telsonra, birdenbire kirilir, kopar yeryuzu cekilir altindan ayaklarimingecer basima coken bir tavan gibi gokyuzudurmadan calinir kulaklarimdasarkilarin en huzunlusu seni alip uzaklara giden… Read More: Ayrılık günü »
ben nice İstanbul?lular gördüm sana gelinceye kadar kirli paçavralara benzerdi insanları dostluktan, vefadan yoksun. bölünmüş, dağılmış, parçalanmış ve herbiri kendi ağırlığıyla ezilmiş, yorgun. yüzümde dolaşan birer iğrenç böcekti gözleri bir tutsam yapışır kalırdı ellerime en çirkin yerleri evlerinde bulduğum yalnızlık sokaklarında bulduğum upuzun bir kahırdı. günler boyunca bir başka karanlık gelirdi karanlığın biri kaybolunca güneşler… Read More: İstanbul Yoktu Sen Olmasan »