burada yağmur yağıyor aralıksız yağıyor günlerdir ama sen yine de şemsiyeni almadan gel ilk otobüsle buğulanan camlara usulca yüzünü çiziyorum ki yüzün bir yağmur damlası olup düşüyor yapraklarına gülün güller de bozamıyor bu uzun karanlık sessizliğini kentin anılarını yitiriyor sokaklar bezirganlaşıyor bulvar ışıkları tarih de kekemeleşiyor bazan ki o zaman aşktır tek bilici aşksa yürümek… Read More: Özletiyor Seni Bu Yağmurlar »
hiç özlemedim seni Özlemek dostluktandır dostluğundan öte bulmalıyım seni sıcaklığını bulmalıyım dokunuşları, kenetlenişi terimizle sulanmalı yeryüzü güneş terimizde ışıldamalı sabah olunca apansız fırtınalar çıkmalı sarsılmalıyım Özlemek yanında olmak isteğidir gülüşünü görmek biraz da hiç özlemedim seni saçlarına gül takmam bir ırmak gibi akıtırım ovaya soluğunla yanar dudaklarımın bozkırı akkor halindeki ufuk bakır bir tel gibi… Read More: Özlemedim Seni »
sen kış güneşi misin yakarsın ısıtmazsın bir ırmağın ortası yoksa seni mi hatırlayacağım bu dünyada olup bitenlerin olup bitmemiş olması için ne yapıyorsun sizin evin duvarları taştan dumanı da mı taştan seni kız arkadaşlarından sevinç gözyaşları içinde Öpen olmayacak mı ezberlediğin şiir beklediğin adam
sen gecenin gündüzün dışında sen kalbin atışında kanın akışında sen Şehrazat bir lamba bir hükümdar bakışında bir ölüm kuşunun feryadını duyarsın sen bir rüya geceleyin gündüzün sen bir yağmur ince hazin sen şarkılarca büyük hüzün sen yolunu kaybeden yolcuların üstüne bir ömür boyu yağan bir ömür boyu karşın sen merhamet sen rüzgar sen tiril tiril… Read More: Şehrazat »
mona rosa. siyah güller, ak güller. geyvenin gülleri ve beyaz yatak. kanadı kırık kuş merhamet ister. ah senin yüzünden kana batacak. mona rosa. siyah güller, ak güller. ulur aya karşı kirli çakallar, Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa. mona rosa bugün bende bir hal var. yağmur iri iri düşer toprağa, ulur aya karşı kirli çakallar. açma… Read More: Mona Rosa »
ben nice İstanbul?lular gördüm sana gelinceye kadar kirli paçavralara benzerdi insanları dostluktan, vefadan yoksun. bölünmüş, dağılmış, parçalanmış ve herbiri kendi ağırlığıyla ezilmiş, yorgun. yüzümde dolaşan birer iğrenç böcekti gözleri bir tutsam yapışır kalırdı ellerime en çirkin yerleri evlerinde bulduğum yalnızlık sokaklarında bulduğum upuzun bir kahırdı. günler boyunca bir başka karanlık gelirdi karanlığın biri kaybolunca güneşler… Read More: İstanbul Yoktu Sen Olmasan »