Berdan.Net

kolay gelsin vapurun dumanı!
İnersin sen de birgün yeryüzüne,
benim gibi yaÄŸmur diye!

Ä°yi de edersin!

(sevgi duvarı)

Öyle bi aÅŸ olsun ki derim…

“biraz taÅŸ biraz hayvan biraz düş”
ve göğe aşırdığım kuş
denizin mor bostanından
süngerim al soğanım
soluğumdan açan lale
mutluluÄŸa geleceÄŸe

yeter ki bir döşün olsun kocaman
bu aÅŸ ve bu vurgun seksen kulakta yenir
ve sıkarsa tabiy toplumsal petkan

Öyle bir aÅŸk olsun ki derim…

(sevgi duvarı)

duvar dibindeydiler bi bakış baktı
şimdi ışık yıllarında yaşıyor o çiçekler

heyt bu kadına can veren tanrım
sarı bir yatışı var bütün çarşaflardan ayrı.

gelirim demişti bugün için
gözlerim güneş saatinde.

(sevgi duvarı)

hacı muradla öldük eski kafkasyada
ihtiyar çuvasgili santur calıyordu
ne çaldığı zaten anlaşılmıyordu
oğlu belki o saat asılıyordu
ÅŸarap patlak vermiÅŸti isyan masada

atlas gömlekleri boyundan ilikli
sabahlara kadar hançer dokuyanlar
mezmur okuyarak duvar duvar
dudaklarında karanlık ilkbahar
gözbebekleri çelik çekirdekli

çalarak getirdiği korkak tatarların
bakunin yazması kitaplarından
dinamitler yürür bakü sokaklarından
siyah bir toz olur doru kısraklarından
öfkeli kazakları iinci nikolanin

ölmek fısıldadıkça son semaveri
bulutlanır çay kristal fincanda
ışıklar gizlice bilenir zindanda
bir ustura çizgisi azerbeycanda
hacı muradın üzengileri

kuslar ötmeden uyanirim.
vakit seher vakti, zaman dar.
her yer alaca karanlik içerisinde.
disarda rüzgar uguldar,
içerde gözlerim kaçan uykuyu kovalar…
beyaz dolabin, beyaz çekmecesine takilana kadar.
kuslar ötmemistir hâlâ…
seni yazdigim günlük gelir elime çekmeceyi açtigimda.
orta sayfasinda senin resmin.
sayfalar çevrilir birer birer,
ve resmine ulastigimda,
hersey tükenir…

hersey anlamini yitirir, mânasini kazanir.
hayaline daldigim seni düsünürüm.
kuslar ötmeden.
düsüncelerim hayal, kelimelerim bakis olur.
resmin gerçek olur.
hayaller gerçek olur hayalimde.
hersey bir an içinde olur…
ve hersey olur kuslar ötmeden.

ben gelmekte olan güne baslarim senle,
seni bölüsemem resminle,
ama bilirim:
benim güllerim asla solmaz!
hele ki o güller…
o güller can gülleriyse,
ve kuslar ötmeden görünüyorsa,
hiç solmaz o güller.

sayfalar kapanir birer birer.
yarin, kuslar ötmeden açilmak üzere.
Çekmece kapanir…
rüzgarin ugultusu tekrar duyulur.
duvar kagidinda ki gül deseni gülümsüyor gibi olur.
bende ona gülümserim,
kuslar ötmeden.

kuslar ötmeden, kuslarin ötecegini bilirim.
seni görmeden sevecegimi bilirim.
zamani gelince kavusacagimi da bilirim…
ama ben asil… seni…
kuslar ötmeden bilirim.

gece oldugunda seni aydinlatan hilal oldum.
uykuya daldiginda rüyanda gördügün hayal oldum.

sana yakin olayim diye, damarlarinda dolasan kan oldum;
bir hâl oldum sana kavusayim diye,
hamal oldum seni tasiyayim diye,
ve saçlarina dokunayim diye, tenini oksayan rüzgar oldum.

lâl oldum…

mum gibi eriyip aktiginda seni saran alev oldum.
kisin soguk ayazlarinda seni koruyan duvar oldum.

yazin sicak günlerinde, hastalanmayasin diye, gölgen olan bulut oldum.
hayat oldum yasayasin diye,
nefes oldum soluklanasin diye,
ve beni unutmayasin diye, benligine kazinan isim oldum.

lâl oldum…

gök yüzüne bakip bir dilek tuttugunda kayan yildiz oldum.
siginacak gölge aradiginda, iri cüsseli bir mese oldum.

susuzlugunu gideresin diye, sokak basinda çesme oldum.
soru oldum cevabini arayasin diye,
tasa oldum düsünesin diye,
ve hislerini yazasin diye, kalem oldum kagit oldum.

lâl oldum…

hüzünlenip agladiginda akan gözyasin oldum.
gülümsediginde etrafinda uçusan pervane oldum.

mest olasin diye, kulaklarinda yankilanan nagme oldum.
kitap oldum okuyasin diye,
çiçek oldum koklayasin diye,
ve sevdigimi söylemeden bilesin diye, agzi kilitli,
lâl oldum…