yaşadıklarımdan ögrendiğim bir şey var:
yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği
İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
kopmaz kökler salmaktır oraya
kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin
İnsan bütün güzel muzikleri dinlemeli alabildiğine
hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına
İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına
uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın
ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı
yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana
meçhul bir parlama gözlerinde
belki bir daha dönmeyeceksin..
gizemli bir ağlama sözlerinde..
belki bir daha dönmeyeceksin..
nazarınla doğdu içimde güneş
İntizarınla uzun yıllara eş
aylardan bir oldu, günlerden beş
belki bir daha dönmeyeceksin..
tebessüm etseydi gözlerin giderken
mektuba veda busesini koyarken
her giden.. bir şekilde dönerken
belki bir daha dönmeyeceksin..
yaprak gibi sonbahar da düşen
kuğu gibi, ilk baharı bekleyen
benim gibi ellerini özleyen..
belki bir daha dönmeyeceksin..
sensizlikte oldu gözlerim vâhâ..
kimsesiz duygularım kalktı şaha
dönmeyeceksin belki de bir daha
belki bir daha dönmeyeceksin.
görmeden, doğduğum gecenin seherini
ellerim değmeden anama,
ve günah izi yokken dudaklarımda,
bebeklere has bir dille ağlayarak,
sana geliyorum sana
Çırıl- çıplak
köklerim siğmadı zamana;
silktim ham meyvelerimi utandım da,
bir garip ağaç oldum aşk uükesinde,
kutsal duygularınla donandım yaprak yaprak
sana geliyorum sana
dal- budak
ne bir dürüm ekmek var heybemde
ne içecek suyum kana kana…
bir tutam umutla düştüm yollara,
bazan yürüyerek, bazan koşarak
sana geliyorum sana
yalınayak
yollar uzadıkça yük ağırlaştı,
ateş düştü gönlümdeki harmana
bıraktım ağrıyı, sızıyı bir yana;
hasretinden ipil ipil yanarak,
sana geliyorum sana
bir avuç toprak
seyrettim uzaktan benliğimi ki,
et, kemik, kan değilmiş mana
habibin hakkına, İsmin hakkına
af dilemek icin ağlayarak,
sana geliyorun sana
ya hakk…
sen giderken gözlerim dopdoluydu
ve yağan yağmurla caddeler ıslak
yokluğundan bir rüzgar esti hazin
teselliler döküldü yaprak yaprak
gökyüzünde bir bir söndü yıldızlar
bir karanlık geldi gittiğin yerden
Ümitlerim vardı tesbih misali
sen giderken dağılıverdiler birden.
ne gariptir şu ayrılık günleri
bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan
nedense bir tuhaf oluyor insan
derin bir sızı giriyor içeri
son bir defa bakarken caddelere
dükkanlara, evlere, kahvelere
hatıra yüklü kervanlar geçiyor
dolu dolu gözlerinin önünden
bu son yadigar mı bir ayrılık gününden
ne unutulmaz zamanlar geçiyor
ağır ağır biz farkında değilken
gökler masmavi, yaprak yemyeşilken
sen istediğin kadar unutulmaz de
bu son dakika, bu vakitsiz yağmur
unutulur, azizim unutulur
başka ne yapılır böyle bir günde
kapanan bavul, çivilenen sandık
ve sonra kuru bir “allahaısmarladık!”
