Berdan.Net

Çok derinden hayal etmisim ki, kendimi bir an yaninda saniyorum.
derin bir nefes alip kaliyorum, ah ne vardi simdi yaninda olsaydim.
ellerim ellerinde.
gözlerinin derinliklerinde, seninle iç içe.
biliyorum imkânsiz, ama düsüncesi bile güzel..

sensiz yarinlarda ne yaparim acaba?

hayatimin akisi degisiyor, üzüntülerim var.
sensiz yasamak da zormus. ne yapayim?

bol bol seni düsünürüm..

hatirlarmisin, agaçlara salincak kurardik.
uçar gibi agaçlarin içine dogru sallanirdik.
ayrilik vakti geldiginde, uçarcasina evlerimize kosardik.
rüyalarimizda da ayrilmazdik, öylece uyuyakalirdik..

baska ne yapardik?

seninle baliga giderdik.
oradan çay bahçesine gelirdik.

o günlerde çok erken kalkardik.
günes dogar dogmaz birbirimize kavusurduk.

seninle kirlara giderdik, kirçiçekleri koparirdik.
o temiz havalarda dertlesirdik, azigimizı paylasirdik.
mutlu yarinlardan bahseder, gelecegimizi kurardik..

olmadi, yapamadik…

bekle beni yanina geliyorum, diye avaz avaz bagirmak geliyorsa da içimden,
susuyorum..
Çünkü çaylarimizi yudumladigimiz o çay bahçesinde degiliz..
hatta su an nerede oldugunu bile bilmiyorum ki..
adama deli derler..
ve sana kavustugum gün, iste o gün bir daha aglamayacagim..

herhangi bir kızınkinden ayrı değildi öyküsü
hayatına ülkesini ekleyip yaşamaktan başka

usulca eğerek başını
yürürken nedense hep
birbirine dolaşır
gibi olurdu ayakları

bir fotoÄŸraf ve yeni
koparılmış bir çiçekti
ilk mektubuna eklediÄŸi
kelimelerse büsbütün yangın

durup durup iç çekişleri
sessizliği, dalgınlığı
acıyla bakışı yollara
aşkı öğrenişindendi

Çiçekli bir dal
gibi uzandı sevdiğine
ve yalnızca
ayrılıklar korkuttu onu

böylece bağladı
hayat, dünya ve kavga
ve aÅŸk
onun tarihinde milattı

temiz çamaşırlar ve bir demet çiçek
taşıyor simdi o kız, görüş günlerine

engel değil ki seni görmeme hiç bir şey
kabul etsen de etmesen de bugün yine sendeyim.
bak yine akÅŸam oldu
kapıdan içeri giriverdim işte
İçimde yine o alışık heyecan, titremekte yüreğim.
bakmaya utansam da
varlığın yine mutluluk veriyor…
her karanlık çöküşünde
ve yapılacak onca işim varken
nedensiz bir ÅŸekilde ayaklarım sana sürükleniyor…
kabul edilmememe raÄŸmen
ve imkansız olduğunu bile bile paslı kalbimin bu ısrarı neden ?
belki de ben hep yüreğimle baktım.
duygularıma yenik düşmeyi tercih ettim.
koca bir yalnızlık gördüm kendim de
ya da yalnızlığımı ben yarattım.
herkesi ben gibi sandım belki, olur olmaz hayallere kapıldım.
bazen gizlice gözledim…
gözlerim bakmasa da hislerimle algıladım her hareketini
sıkıntıdan yerinde gidip gelmeni seyrettim
yanımda kuğu gibi süzülüp geçmeni,
telefon konuşmalarındaki tebessümünü
hoş şarkılarda parmaklarından çıkan şakırdamalarını bile duydum.
baktığımı hiç hissettirmedim.
ve dalıp gitmelerini gördüm…
bazen göz göze geldik
hep gözlerini ilk kaçıran ben oldum.
o temiz ve saf yüzünü seyretmeye gücü yetmedi gözlerimin,
kim bilir neler düşündün ?
ya da neler düşünmeni isterdim ?
yürek düşünmez sadece çarpar ve hisseder diye bilirdim
ama aklım yenik düşüyor her geçen gün…
yüreğim ve aklım çok çetin bir savaşta
ya galip gelir aklım yüreksiz yaşarım,
ya da yenik düşer akılsız kalırım……
eylül/2003