elektrikler söndü dün gece,
zorbela toplayıp satrancın taşlarını
m e c b u r e n yattık
simsiyah kediler gibi dolaşıyor koğuşta
uyuyan dostların nefesleri.
d o l a Ş s i n l a r azıcık !
tam ben de eve doğru açılıyordum
Şıpırdatmadan hiç kürekleri,
yanmaz mı o tepemdeki yüz mumluk ışık!
bir kürek mahkumunu boğazda sandal sefasına
haklılar, bırakmazlar tabii ama…
yau ne güzel şeymiş meğer k a r a n l i k !
ben mi?evet…
bir gun cikip gidecegim kapilari,evleri,dergileri,huzunler birakarak…
bir cicek merhaba diyecek…
hos geldin diyecek dag…
orman gulumseyecek…
animsayislarin,bekleyislerin,umitlerin yada umitsizliklerin
hirslarin,yarislarin,tasalarin kalktigi yerde
tam anlatinin kaldigi yerde baslayacak siir…
hic kimseye seslenmeyen,kendi kendine yeten sadece…
kendi mantigi;kendi guzelligi icinde tutarli…
ama halkin yasantisi girecektir oraya,cunku yasayan buyuk
bir seydir halk…
deniz ve ufuk girecek,karinca yuvalari,gokyuzu,kozalaklar
ve kopuk ve artk hasetsiz bir ask…
yani sevismak denizle,kosulsuz,onyargisiz,hesapsiz…
yani uzanmak ve dusunmek binlerce yil..
dogan,olen ve yasayan seyleri…
dogumu,olumu ve yasamayi
yani dingin ve buyuk olan herseyi anlatmak…
ben mi?evet .cikip gidecegim bir gun…
tasasiz,gozyassiz,geride birsey birakmadan ve birsey beklemeden
Ä°lerde…
sadece yagmur sularindan piril piril bir yurek
artik kendi kendinin anlami ve nedeni olan bir yurekle…
gözlerimiz birbirine göre
ellerimiz, dudaklarımız
ve aşk bize göredir
gece tam aşka göre
rüzgar geceye göre
ve yağmur rüzgara göredir
Öpüşmelerimiz yağmura göre
odamız öpüşlerimize göre
ve dünya odamıza göredir
ve biz dünyaya göreyiz
bir adamı öldurmenin tam sırası kurşunlarla
Çocuğunu öpüp kapıya çıktığında
ey kanatılmış çiğnenmiş bahar günü
birden bir çığlıkla kapatır yüzünü
ezik bir gül gibi çığlık, yitik bir umut gibi
boğmak boğma bir telle bir insan olmanın sevincini
kederli yağmur, usulca düşen akşama
Çığlık. bir çocuk yüzü. dayalı cama…
- f.e.s. ve öbürleri için-
bir aşk nasıl biterse öyle bitti bu aşk da
uzun bir hastalık gibi
aralıksız dinlediğim alaturka bir fasıl gibi
gökyüzüne bakmayı, dostlara mektup yazmayı
Çiçekleri sulamayı unutmuşluğum gibi
bitti.
bir aşk nasıl biterse öyle bitti bu aşk da
yürümeyi yeniden öğrenen felçli bir çocuk gibi
sokağa çıkmalıyım şimdi ve çoktandır
İhmal ettiğim dostlara yeni bir adres bırakmalıyım
pencereleri açmalı, kitapları düzenlemeliyim
belki bir yaÄŸmur yaÄŸar akÅŸama doÄŸru
yarıda bıraktığım şiirleri tamamlarım
aÅŸk da bitti diyordu ya bir ÅŸair
aşk bitti işte tam da öyle
bütün ayraçları kaldırdın ama unuttuğun
bir şey vardı yine de, çiçekleri sulamadın
gökyüzü sarardı o zaman bulutlar kirlendi
ve ne kadar az konuşur olduk günboyu
birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor
tam da susuşların birbirine eklendiği yerde
ezberlenecek hiçbir şey yok bu dünyada
kirletilmemiş bir bulut bile yok artık
böyle diyorsun her yolculuğa çıkışımda
yaşadığın kent de sana benziyor gitgide
ne zaman dönmeyi düşünsem yangın çıkıyor
ya da erteletiyorum biletimi son anda
uzun bir sessizlik oluyorsun daÄŸlara baksam
karşılıksız mektuplar kadar burkuluyor kalbin
yazdığım şiirler de canımı sıkıyor artık
fotoğraflarımı yırtıp atıyorum tek tek
ve ben bütün yapraklarımı döküyorken şimdi
eylül diyorsun, tam da orda başlıyor ayrılık
Üşüyünce ağlıyorsun yalnızım dememek için
uçaklar gemiler trenler çiziyorsun duvarlara
kendine bir deniz bul artık bir de rüzgâr
parçalanacağın bir uçurum bul bu dünyada
tek tutkun o kenti bırakıp gelmek olmalı
ve gelirken havaya uçurmak bindiğin otobüsü
birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor
tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde
konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu
derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa
ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın
ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını
