Berdan.Net

Düşsel bir evrimin dönüşsel gerçekleri ile geride kalan, uzun namlulu silahların namlusundan çıkan ateÅŸ gibi kısa ve sert.. Düşüşlere düşense buÄŸulu izlenimlerde uzun soluklu terkediÅŸler…

Ayrılığa Dair Terkedişler. .

Not: Bundan sonra dilimin ucunda dönen, ÅŸiirimsi duygulara dönüşen kelimeleri toparlayım elimden geldiÄŸi kadar ÅŸiir tadinda, berdan’a dair cümlelerle buradan yayınlayacağım… Tüm sevdiklerimi çok içten seviyorum… umut’la kalın.

daha az seviyorum seni
giderek daha az
unutur gibi seviyorum
azala azala
aramızdaki uzaklığın karanlığında

geceler kısalıp,gündüzler uzuyor böyle olunca
daha az seviyorum seni
kendini iyileÅŸtiren bir yara gibi
daha az
ve zamanla

sen geceyi tutuyorsun,ben nöbetini
uzak dağ kışlalarında
görmüyoruz birbirimizi
usul usul sis iniyor
kopmuÅŸ yollara
işığı hafif,uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin
bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda
sevgilim sevgilim
yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da

artık daha az seviyorum seni
unutur gibi,ölür gibi daha az
yeniden ödetiyorum kendime
onca aşkın öğretemediğini
kolay deÄŸil
yalnızca sevgilimi değil,evladımı da kaybettim ben
kaç acı birden imtihan etti beni
tek bir gece vardır insanın hayatında
Ömür boyu sürer nöbeti
bu da öyleydi,
Ä°yi ol,saÄŸ ol,uzak ol
ama bir daha görme beni

Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
alıp başımı gitmeyi yollar boyunca
seyretmek bir bozkır akşamını camından bir otobüsün
masal şehirlerini geçerken hızla

Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
Ürpertili, sımsıcak tenini kadınların
salmak serin sulara gövdemi
düşüp gitmek ardına şiirin ve aşkın

Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
varolduÄŸumu düşünmeyi, ürpererek…
karanlık bir odada küçük bir çocuk gibi
yağmurdan ve yalnızlıktan ürkek

Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de
düşüncemi geniş ve sonsuz olanla birleştirmeyi
hırçın ve ele geçmezce atılgan
uysal ve usulcacık benim olan ÅŸeyi…

Çok sevdim birzamanlar, seviyorum yine de
ve hep seveceğim beynim ve tenim varoldukça bu dünyada
pırıl pırıl olanı, her zaman bir güz diriliğinde
deÄŸiÅŸmez ve deÄŸiÅŸken olanı sonsuzca…

siddetin söndürür yanan sinemi,
hayalî bir tereddütün dimaginda.
hiddetin döndürür hazan bendimi,
altunî bakislarin kiskacinda.

gülleri saçtin tan vaktime,
sevmeyi seviyorum derken.
hançeri çaktin tam kalbime,
giderken vaktinden erken.

nârinla boyandi bu kafes,
yalnizligin sitemkâr rengine.
hârinla yandi kuru nefes,
ayriligin cefakâr ellerinde.

tutkuyu sapladi mizragin,
kalan küllerin çok uzaklarina.
acaba kimi kaydirirsin,
kâküllerinin sok tuzaklarina?

son alevini de söndürdüm,
okyanuslarin ta ortasinda.
kalan izlerini de öldürdüm.
simdi kaçisim ala bora!

akÅŸam erken iner mahpusaneye.
ejderha olsan kar etmez.
ne kavgada ustalığın,
ne de çatal yürek civan oluşun.
kar etmez, inceden içine dolan,
alıp götüren hasrete.

akÅŸam erken iner mahpusaneye.
Ä°ner, yedi kol demiri,
yedi kapıya.
birden, ağlamaklı olur bahçe.
karşıda, duvar dibinde,
Üç dal gece sefası,
Üç kök hercai menekÅŸe…

aynı korkunç sevdadadır
gökte bulut, dalda kaysı.
baÅŸlar koymaÄŸa hapislik.
karanlık can sıkıntısı…
“kürdün gelini”ni söyler maltada biri,
bense voltadayım ranza dibinde
ve hep olmayacak şeyler kurarım,
gülünç, acemi, çocuksu…

vurulsam kaybolsam derim,
Çırılçıplak, bir kavgada,
erkekçe olsun isterim,
dostluk da, düşmanlık da.
hiçbiri olmaz halbuki,
geçer süngüler namluya.
baÅŸlar gece devriyesi jandarmaların…

hırsla çakarım kibriti,
İlk nefeste yarılanır cıgaram,
bir duman, kendimi öldüresiye.
biliyorum, “sen de mi?” diyeceksin,
ama akÅŸam erken iniyor mahpusaneye.
ve dışarda delikanlı bir bahar,
seviyorum seni,
Çıldırasıya