Berdan.Net

bursada eski bir cami avlusu,
küçük şadırvanda şakırdayan su.
orhan zamanından kalma bir duvar…
onunla bir yaşta ihtiyar çınar
eliyor dört yana sakin bir günü.
bir rüyadan arta kalmanın hüznü
İçinde gülüyor bana derinden.
yüzlerce çeşmenin serinliğinden
ovanın yeşili göğün mavisi
ve mimarilerin en ilahisi.

bir zafer müjdesi burda her isim:
sanki tek bir anda gün, saat, mevsim
yaşıyor sihrini geçmiş zamanın
hala bu taşlarda gülen rüyanın
güvercin bakışlı sesszilik bile
Çınlıyor bir sonsuz devam vehmiyle.
gümüşlü bir fecrin zafer aynası,
muradiye, sabrın acı meyvası,
Ömrünün timsali beyaz nilüfer,
türbeler, camileri eski bahçeler,
Şanlı hikayesi binlerce erin
sesi nabzım olmuş hengamelerin
nakleder yadını gelen geçene.

bu hayalde uyur bursa her gece,
her şafak onunla uyanır, güler
gümüş aydınlıkta serviler, güller
serin hülyasıyla çeşmelerinin.
başındayım sanki bir mucizenin,
su sesi ve kanat şakırtısından
billur bir avize bursada zaman,

yeşil türbesini gezdik dün akşam,
duyduk bir musikî gibi zamandan
Çinilere sinmiş kuran sesini.
fetih günlerinin saf neşesini
aydınlanmış buldum tebessümünle.

Ä°sterdim bu eski yerde seninle
baÅŸbaÅŸa uyumak son uykumuzu,
bu hayal içinde… ve ufkumuzu
Çepçevre kaplasın bu ziya, bu renk,
havayı dolduran uhrevi ahenk.
bir ilah uykusu olur elbette
Ölüm bu tılsımlı ebediyette
belki de rüyası büyük cetlerin,
beyaz bahçesinde su seslerinin.

her sey guzeldi bir zaman, cok once
sehirler, insanlar, gunes deniz
mutlulugumu gorebilirdiniz
cokmeseydi icime bu son gece

her sey bir anda bitmeseydi, yazik
olmasaydi gencligime aptalca
belki de o yerlere varirdik
o uzak daglara ulu: koskoca

orada her sey degisirdi belki
acardi umutlarimiz bakarsin
ates rengi, kan rengi guller gibi
topraginda kimbilir hangi askin

oysa simdi nerdeyiz, neyiz bak
her umut belirtisinden uzagiz
o sevilmis gozlerde saf ve berrak
bir ayna bile yok bakacagimiz

her sey kursuni bir renk almis, soguk
bozkirlardir uzayan onumuzde
kime baksan o yuz: veremli, soluk
tek mavi kalmamis gokyuzumuzde

her yerde bitmisligi guzelligin
kum kamyonlari putreller betonlar
sonra ta besikten mezara deggin
sifirlar, yuzler, binler ve milyonlar

hadi ol bakalim olebilirsen
zincirlerle bagliyken yasamaya
omuzla yukunu, hadi yalniz sen
isterse gucun olmasin tasimaya

yenik dusmusuz iste gercek ortada
cokmus boynumuza zulmun elleri
bir tutsak, bir dolap beygiri ya da
bir mahkum gibiyiz kac yildan beri

yargic hukmunu coktan vermis oku
boynundaki yasamak fermanini
yasamak sonra olmek; iki korku
geri getirmezken bir anini

terkedilmis sehirleri bilirsin
bilirsin gomulmus uygarliklari
ve dusun ki; patlamasi bilincin
yirtmaya yetmiyor karanliklari

oyleyse cek sapla goge bicagini
de ki; benim isim tanriliktan guc
benim hem yuksek, hem en asagi
iste ellerimde sonsuzluk ve hic

de ki; omur verdin; en buyuk yalan
de ki; beden verdin; ici bos ve kof
iste! yuce eserin, iste insan
ve yirt gogsunu, bagir: of tanrim of.

engel değil ki seni görmeme hiç bir şey
kabul etsen de etmesen de bugün yine sendeyim.
bak yine akÅŸam oldu
kapıdan içeri giriverdim işte
İçimde yine o alışık heyecan, titremekte yüreğim.
bakmaya utansam da
varlığın yine mutluluk veriyor…
her karanlık çöküşünde
ve yapılacak onca işim varken
nedensiz bir ÅŸekilde ayaklarım sana sürükleniyor…
kabul edilmememe raÄŸmen
ve imkansız olduğunu bile bile paslı kalbimin bu ısrarı neden ?
belki de ben hep yüreğimle baktım.
duygularıma yenik düşmeyi tercih ettim.
koca bir yalnızlık gördüm kendim de
ya da yalnızlığımı ben yarattım.
herkesi ben gibi sandım belki, olur olmaz hayallere kapıldım.
bazen gizlice gözledim…
gözlerim bakmasa da hislerimle algıladım her hareketini
sıkıntıdan yerinde gidip gelmeni seyrettim
yanımda kuğu gibi süzülüp geçmeni,
telefon konuşmalarındaki tebessümünü
hoş şarkılarda parmaklarından çıkan şakırdamalarını bile duydum.
baktığımı hiç hissettirmedim.
ve dalıp gitmelerini gördüm…
bazen göz göze geldik
hep gözlerini ilk kaçıran ben oldum.
o temiz ve saf yüzünü seyretmeye gücü yetmedi gözlerimin,
kim bilir neler düşündün ?
ya da neler düşünmeni isterdim ?
yürek düşünmez sadece çarpar ve hisseder diye bilirdim
ama aklım yenik düşüyor her geçen gün…
yüreğim ve aklım çok çetin bir savaşta
ya galip gelir aklım yüreksiz yaşarım,
ya da yenik düşer akılsız kalırım……
eylül/2003