Berdan.Net

alsancak garına devrildiler
gece garın saati bela çiçeği
hiçbir şeyin farkında değildiler
kalleş bir titreme aldı erkeği
elleri yirtilmisti kelepceliydiler
çantasını karısı taşıyordu
hiç kimse tanımıyordu kimdiler
gece garın saati bela çiçeği
üçüncü mevki bir vagona bindiler
anlaşıldı erkeğin gideceği
bir şeyden vazgeçmiş gibiydiler
bir türlü karısına bakamıyordu

ayaküstü birer bafra içtiler
gece garın saati bela çiçeği
şimdiden bir yalnızlık içindeydiler
karanlık gelmişi geleceği
birdenbire sapsarı kesildiler
vagonlar usul usul kımıldıyordu

biçak kadar keskin yagmurlu geceler.
sicak aglar soguk yagar bulutlarin.
bahçesi olur kâinatin, senle köseler.
hissiyati erir sensiz kisa hayatlarin.

yokluguna alismak ne mümkün.
zoraki bir gülüs egik dudaklarimda.
gözyaslarim bile yalniz ve sürgün.
hakikîdir izdirap çatismalarimda.

sebebi içinde gizli derin külliyatin.
nesebi kesik solgun düslerimin.
matemini yillarca tasir firakin.
gecesi isik zifiri günlerimin.

tutsak edilmis, bir sefer vakti,
kelepçe vurulmus duygulara.
karar kildi gelmeden saati,
el pençe durmus huzuruna.

kimsesiz sanirsin ya kendini.
yine de yalniz degilsin.
yaratan, tutar titrek ellerini.
iste o an, kâinat önünde egilsin.

Çigdir üzerine dogru gelen.
kaçsanda kurtulamazsin tesirinden.
dogum, bir sonun baslangici.
Ölüm, kurtulus degil elinden

ne zaman ayrılık saati gelse
en vazgeçilmez yerinde yaşamın
duysak ayak seslerini akşamın
ve sokaklardan elayak çekilse
bir ürpertiyle duyarım o zaman
seni çağıran sesi uzaklardan

ne zaman ayrılık saati gelse
bir gariplik çöker içime birden
kalan tek anı gibi bir devirden
durmadan çalınır o gamlı beste
sanki bilir dem hazin öykümüzü
bulutlar ağlar, kararır gökyüzü

ne zaman ayrılık saati gelse
bir çaresizliğe anlatır gibi
birden değişir gözlerinin rengi
mavi solar, koyulaşır yeşilse
sarınca ruhunu eski bir hüzün
uçar gider pembeliği yüzünün

ne zaman ayrılık saati gelse
uzatsan özlemle dudaklarını
tüm ağaçlar döker yapraklarını
ne çiçek kalır ortada, ne bahçe
sadece uğultusu o rüzgarın
ve bir umut kırıntısı: belki yarın

ne zaman ayrılık saati gelse
bir fırtına çıkmaşcasına, büyük
İçimdeki güllerin boynu bükük
bir zaman kalakalırım öylece
neden sonra gittiğini anlarım
İçimde güller aÄŸlar, ben aÄŸlarım…