Berdan.Net

gözlerin gözlerin gözlerin
ister hapisaneme, ister hastaname gel,
gözlerin göozlerin gözlerin hep güneşte,
şu mayıs ay sonlarında öyledir işte
antalya tarafında ekinler seher vakti.

gözlerin gözlerin gölzerin
kaç defa karşımda ağladılar
çırılçıplak kaldı gözlerin
altı aylık çocuk gözleri gibi kocaman ve cırılçıplak,
fakat bir gün bile güneşsiz kalmadılar.

gözlerin gözlerin gözlerin,
gözlerin bir mahmurlaşmaya görsün
sevinçli bahtiyar
alabildiğine akıllı ve mükemmel
dillere destan bir şeyler oluyor dünyaya sevdası insanın.

gözlerin gözlerin gözlerin,
sonbaharda öyledir işte kestanelikleri bursanın
ve yaz yaÄŸmurundan sonra yapraklar
ve her mevsim ve her saat istanbul.

gözlerin gözlerin gözlerin,
gün gelecek gülüm, gün gelecek,
kardeÅŸ insanlar birbirine
senin gözlerinle bakacaklar gülüm,
senin gözlerinle bakacaklar.

saat beÅŸte akÅŸam oluyor :
insanın üstüne doğru yürüyen bulutlarla.
yağmur taşıdıkları belli.
birçoğu
elle tutulacak kadar alçaktan geçiyorlar…
bizim odanın yüz mumluğu,
terzilerin gaz lambası yandı.
terziler ıhlamur içiyorlar…
kış geldi demektir…
Üşüyorum.
fakat kederli deÄŸilim.
yalnız bize mahsus bir imtiyazdır :
kış günleri hapisanede,
sade hapisanede deÄŸil,
bu kocaman
bu ısınası
bu ısınacak dünyada
üşüyüp
kederli olmamak…

saat dört,
yoksun.
saat beÅŸ,
yok.
altı, yedi,
ertesi gün,
daha ertesi
ve belki
kim bilir…

hapisane avlusunda
bir bahçemiz vardı.
sıcak bir duvar dibinde
on beş adım kadardı.
gelirdin,
yan yana otururduk,
kırmızı ve kocaman
muÅŸamba torban
dizlerinde…

kelleci memedi hatırlıyor musun?
sübyan koğuşundan.
başı dört köşe,
bacakları kısa ve kalın
ve elleri ayaklarından büyük.
kovanından bal çaldığı adamın
taşla ezmiş kafasını.
«hanım abla» derdi sana.
bizim bahçemizden küçük bir bahçesi vardı,
tepemizde, yukarda,
güneşe yakın,
bir konserve kutusunun içinde…

bir cumartesi gününü,
hapisane çeşmesiyle ıslanan
bir ikindi vaktini hatırlıyor musun?
bir türkü söylediydi kalaycı Şaban usta,
aklında mı :
«beypazarı meskenimiz, ilimiz,
kim bilir nerde kalır ölümüz…?»

o kadar resmini yaptım senin
bana birini bırakmadın.
bende yalnız bir fotoğrafın var :
bir başka bahçede
çok rahat
çok bahtiyar
yem verip tavuklara
gülüyorsun.

hapisane bahçesinde tavuklar yoktu,
fakat pek âlâ gülebildik
ve bahtiyar olmadık değil.
nasıl haberler aldık
en güzel hürriyete dair,
nasıl dinledik ayak seslerini
yaklaşan müjdelerin,
ne güzel şeyler konuştuk
hapisane bahçesinde…

nâzım, ne mutlu sana
cân ü gönülden,
ferah ve emin,
«merhaba,» diyebildin.
sene 940.
aylardan temmuz.
ayın ilk perşembesi günlerden.
saat : 9.

mektuplarınıza böyle mufassal tarih atın.
Öyle bir dünyada yaşıyoruz
ki en kalın kitaptan çok yazısı var :
ayın, günün ve saatın.

merhaba, çocuklar.

bir geniÅŸ
bir büyük «merhaba» demek,
sonra bitirmeden sözümü
yüzünüze bakıp gülerek
? kurnaz ve bahtiyar ?
kırpmak gözümü…

biz ne mükemmel dostlarız ki
kelimesiz ve yazısız
anlaşırız…

merhaba, çocuklar,
merhaba cümleten…

gündüzsüzüm her saatım bir siyah gece
burda ömrün hiç zevki yok hicranları çok
rast gelmedim bu illerde gülen bir gence
her ÅŸey kalbi kemiriyor bir zehirli ok

kime baksam gözlerinde derin bir kin var
benliğinin ta içinden yaralı herkes
bu vatanda pek ateşli esiyor rüzgar
her ocaktan yükselmekte bir hummalı ses

bu elemin sebebini her kime sorsam
viran ücra ufukları bana gösterdi
buraları bir mazinin öldüğü yerdi
evlatları istikbalden bekler intikam

bileklerimizi morartmiş yeni alman kelepçeleri,
otobüsün kaloriferleri bozuldu kamandan sonra
sekiz saat oluyor karbonatlı bir çay bile içemedik,
başımızda perensip sahibi bir başçavuş.
niÄŸde üzerinden adana cezaevine gidiyoruz…

bi sen eksiktin ayışığı
gümüş bir tüy dikmek için manzaraya!