Berdan.Net

zevcem,
ruhu revanım
hatice pîrâyende,
ölümü düşünüyorum,
demek ki arteryo skleroz
baÅŸlıyor bende…
bir gün
kar yaÄŸarken,
yahut
bir gece,
yahut
bir öğle sıcağında,
hangimiz ilkönce,
nasıl
ve nerde öleceğiz?
nasıl
ve ne olacak
ölenin son duyduğu ses,
son gördüğü renk,
kalanın ilk hareketi
ilk sözü
ilk yediÄŸi yemek?
belki de birbirimizden uzakta öleceğiz.
haber
çığlıklarla gelecek,
yahut da ima edecekler,
ve kalanı yalnız bırakıp
gidecekler…
ve kalan
karışacak kalabalığa.

yani efendim, hayat…
ve bütün bu ihtimâlât
1900 kaç senesinin
kaçıncı ayı
kaçıncı günü
kaçıncı saatinde?

zevcem,
ruhu revanım
hatice pîrâyende,
ölümü düşünüyorum,
geçen ömrümüzü düşünüyorum.
kederli
rahat
ve hodbinim.
hangimiz ilkönce
nasıl
ve nerde ölürsek ölelim,
seninle biz
birbirimizi
ve insanların en büyük dâvasını sevebildik
– dövüştük onun uÄŸruna -,
«yaşadık»
diyebiliriz.

söyleşir
evvelce biz bu tenhalarda
ziyade gülüsürdük
pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının
ne meseller söylenirdi mercan koz nargileler
zamanlar deÄŸiÅŸti
ayrılık girdi araya
hicrana düştük bugün
ah nerde gençliğimiz
sahilde savruluşları başıboş dalgaların
yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller
elde var hüzün

o şehrayin fakat çıkar mı akıldan
çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması
sırılsıklam aşık incesaz
kadehlerin mehtaba kaldırılması
adeta düğün
hayat zamanda iz bırakmaz
bir boşluğa düşersin bir boşluktan
birikip yeniden sıçramak için
elde var hüzün

bursada eski bir cami avlusu,
küçük şadırvanda şakırdayan su.
orhan zamanından kalma bir duvar…
onunla bir yaşta ihtiyar çınar
eliyor dört yana sakin bir günü.
bir rüyadan arta kalmanın hüznü
İçinde gülüyor bana derinden.
yüzlerce çeşmenin serinliğinden
ovanın yeşili göğün mavisi
ve mimarilerin en ilahisi.

bir zafer müjdesi burda her isim:
sanki tek bir anda gün, saat, mevsim
yaşıyor sihrini geçmiş zamanın
hala bu taşlarda gülen rüyanın
güvercin bakışlı sesszilik bile
Çınlıyor bir sonsuz devam vehmiyle.
gümüşlü bir fecrin zafer aynası,
muradiye, sabrın acı meyvası,
Ömrünün timsali beyaz nilüfer,
türbeler, camileri eski bahçeler,
Şanlı hikayesi binlerce erin
sesi nabzım olmuş hengamelerin
nakleder yadını gelen geçene.

bu hayalde uyur bursa her gece,
her şafak onunla uyanır, güler
gümüş aydınlıkta serviler, güller
serin hülyasıyla çeşmelerinin.
başındayım sanki bir mucizenin,
su sesi ve kanat şakırtısından
billur bir avize bursada zaman,

yeşil türbesini gezdik dün akşam,
duyduk bir musikî gibi zamandan
Çinilere sinmiş kuran sesini.
fetih günlerinin saf neşesini
aydınlanmış buldum tebessümünle.

Ä°sterdim bu eski yerde seninle
baÅŸbaÅŸa uyumak son uykumuzu,
bu hayal içinde… ve ufkumuzu
Çepçevre kaplasın bu ziya, bu renk,
havayı dolduran uhrevi ahenk.
bir ilah uykusu olur elbette
Ölüm bu tılsımlı ebediyette
belki de rüyası büyük cetlerin,
beyaz bahçesinde su seslerinin.

her sey guzeldi bir zaman, cok once
sehirler, insanlar, gunes deniz
mutlulugumu gorebilirdiniz
cokmeseydi icime bu son gece

her sey bir anda bitmeseydi, yazik
olmasaydi gencligime aptalca
belki de o yerlere varirdik
o uzak daglara ulu: koskoca

orada her sey degisirdi belki
acardi umutlarimiz bakarsin
ates rengi, kan rengi guller gibi
topraginda kimbilir hangi askin

oysa simdi nerdeyiz, neyiz bak
her umut belirtisinden uzagiz
o sevilmis gozlerde saf ve berrak
bir ayna bile yok bakacagimiz

her sey kursuni bir renk almis, soguk
bozkirlardir uzayan onumuzde
kime baksan o yuz: veremli, soluk
tek mavi kalmamis gokyuzumuzde

her yerde bitmisligi guzelligin
kum kamyonlari putreller betonlar
sonra ta besikten mezara deggin
sifirlar, yuzler, binler ve milyonlar

hadi ol bakalim olebilirsen
zincirlerle bagliyken yasamaya
omuzla yukunu, hadi yalniz sen
isterse gucun olmasin tasimaya

yenik dusmusuz iste gercek ortada
cokmus boynumuza zulmun elleri
bir tutsak, bir dolap beygiri ya da
bir mahkum gibiyiz kac yildan beri

yargic hukmunu coktan vermis oku
boynundaki yasamak fermanini
yasamak sonra olmek; iki korku
geri getirmezken bir anini

terkedilmis sehirleri bilirsin
bilirsin gomulmus uygarliklari
ve dusun ki; patlamasi bilincin
yirtmaya yetmiyor karanliklari

oyleyse cek sapla goge bicagini
de ki; benim isim tanriliktan guc
benim hem yuksek, hem en asagi
iste ellerimde sonsuzluk ve hic

de ki; omur verdin; en buyuk yalan
de ki; beden verdin; ici bos ve kof
iste! yuce eserin, iste insan
ve yirt gogsunu, bagir: of tanrim of.