ahular bezminde bade nuÅŸettim
yıllara karışan o hayat nerde
ayrılık hüznünü ben de guşettim
hicranı avuttum viranelerde
sakiyan payime açardı damen
gönlümün hicriyle neyler inlerken
bugünse derdimle baş başayım ben
bir hayal ararım meyhanelerde
yarimin gözleri vermiyor huzur
kalp yalnız onların yadıyla vurur
İnemez ruhuma bir yabancı nur
anarken ben onu boÅŸ lanelerde
buyrun, oturun dostlar,
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz.
biliyorum, ben uyurken
hücreme pencereden girdiniz.
ne ince boyunlu ilâç şişesini
ne kırmızı kutuyu devirdiniz.
yüzünüzde yıldızların aydınlığı
baÅŸucumda durup el ele verdiniz.
buyrun, oturun dostlar
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz.
neden öyle yüzüme bir tuhaf bakılıyor?
osman oğlu hâşim.
ne tuhaf ÅŸey,
hani siz ölmüştünüz kardeşim.
İstanbul limanında
kömür yüklerken bir İngiliz şilebine,
kömür küfesiyle beraber
ambarın dibine…
Şilebin vinci çıkartmıştı nâşınızı
ve paydostan önce yıkamıştı kıpkırmızı kanınız
simsiyah başınızı.
kim bilir nasıl yanmıştır canınız…
ayakta durmayın, oturun,
ben sizi ölmüş zannediyordum,
hücreme pencereden girdiniz.
yüzünüzde yıldızların aydınlığı
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz…
yayalar-köylü yakup,
iki gözüm,
merhaba.
siz de ölmediniz miydi?
Çocuklara sıtmayı ve açlığı bırakıp
çok sıcak bir yaz günü
yapraksız kabristana gömülmediniz miydi?
demek ölmemişsiniz?
ya siz?
muharrir ahmet cemil?
gözümle gördüm
tabutunuzun
topraÄŸa indiÄŸini.
hem galiba
tabut biraz kısaydı boyunuzdan.
onu bırakın ahmet cemil,
vazgeçmemişsiniz eski huyunuzdan,
o ilâç şişesidir
rakı şişesi değil.
günde elli kuruşu tutabilmek için,
yapyalnız
dünyayı unutabilmek için
ne kadar çok içerdiniz…
ben sizi ölmüş zannediyordum.
baÅŸucumda durup el ele verdiniz,
buyrun, oturun dostlar,
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz…
bir eski acem ÅŸairi :
«Ölüm âdildir» ? diyor,?
«aynı haşmetle vurur şahı fakiri.»
hâşim,
neden şaşıyorsunuz?
hiç duymadınız mıydı kardeşim,
herhangi bir şahın bir gemi ambarında
bir kömür küfesiyle öldüğünü?…
bir eski acem ÅŸairi :
«Ölüm âdildir» ? diyor.
yakup,
ne güzel güldünüz, iki gözüm.
yaÅŸarken bir kerre olsun böyle gülmemiÅŸsinizdir…
fakat bekleyin, bitsin sözüm.
bir eski acem ÅŸairi :
«Ölüm âdil…»
Şişeyi bırakın ahmet cemil.
boÅŸuna hiddet ediyorsunuz.
biliyorum,
ölümün âdil olması için
hayatın âdil olması lâzım, diyorsunuz…
bir eski acem ÅŸairi…
dostlar beni bırakıp,
dostlar, böyle hışımla
nereye gidiyorsunuz?
İnsan olan vatanını satar mı?
suyun içip ekmeğini yediniz.
dünyada vatandan aziz şey var mı?
beyler bu vatana nasıl kıydınız?
onu didik didik didiklediler,
saçlarından tutup sürüklediler.
götürüp kâfire : «buyur…» dediler.
beyler bu vatana nasıl kıydınız?
eli kolu zincirlere vurulmuÅŸ,
vatan çırılçıplak yere serilmiş.
oturmuş göğsüne teksaslı çavuş.
beyler bu vatana nasıl kıydınız?
günü gelir çarh düzüne çevrilir,
günü gelir hesabınız görülür.
günü gelir sualiniz sorulur :
beyler bu vatana nasıl kıydınız?
annem yok artık. beni düşünen kalbi yok. bitti.
umutsuz olmak istemiyorum.
umutsuzlugun bir çıkar yol olmadıgını biliyorum.
annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu,
kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını
Çok gördü
dalgın yüregini çok gördü
bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini.
annem yok artık. bu kesin. gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek
nasılsın yavrum demeyecek
sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken
yeni bir dönemi başladı ömrümün,
annemin olmadığı dönemi,
onu yüregimin üstüne nasıl bastırmak
İstediğimi bilemeyecek artık.
gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
aklımda hep son dönemlerinin annemi
hayatım sürüp gidecek,annem olmadan,
Çocuklarım oldugunda onlara annemi anlatabileceğim
sadece.
fotoğraflarına bakacaklar,
ufarak,biraz mahsunca bir kadın
küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp
kapımı açıp girmeyecek
yüreği dopdolu, trafikten insanlardan şaşkın,
kocasına sıgınan biraz bütün fotograflarında
hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
uÄŸultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım…
ay inceldi ve orman
bir tortu gibi çöktü dibe
buğusu yoktu toprağın
büsbütün balçıktı yeryüzü
irmaklar sağırdı ve dağlar
birer aptaldı o hantal gövdeleriyle
gittikçe büyüyordu rüzgarın beynimdeki ur
Öfkemizden şimşeği yarattık
İnsanı yarattık
(hayır, balçıktan değil)
o gün bugün arayıp dururuz onu
hangi cehenneme gitti, bilmeyiz
herhangi bir kızınkinden ayrı değildi öyküsü
hayatına ülkesini ekleyip yaşamaktan başka
usulca eğerek başını
yürürken nedense hep
birbirine dolaşır
gibi olurdu ayakları
bir fotoÄŸraf ve yeni
koparılmış bir çiçekti
ilk mektubuna eklediÄŸi
kelimelerse büsbütün yangın
durup durup iç çekişleri
sessizliği, dalgınlığı
acıyla bakışı yollara
aşkı öğrenişindendi
Çiçekli bir dal
gibi uzandı sevdiğine
ve yalnızca
ayrılıklar korkuttu onu
böylece bağladı
hayat, dünya ve kavga
ve aÅŸk
onun tarihinde milattı
temiz çamaşırlar ve bir demet çiçek
taşıyor simdi o kız, görüş günlerine
