Berdan.Net

alnımızda yanar gençliğin tacı
yorgunluğun anasını satarız
elimizde neşemizin kırbacı
ufukları önümüze katarız

göğsümüz kuvvetli , gönlümüz temiz
tükenmez yolları tüketiriz biz
ne saray,ne hamam,ne han isteriz
nerde gün batarsa orda yatarız

sabah burdaysak,akşam ordayız
günlerin peşinde bir hovardayız
bazı mısra gibi dudaklardayız
bazı “kimsin” diye soran bulunmaz

hey anam hey!yolcu yolunda gerek
bazı altımızda kuştüyü döşek
bazı örtünecek yorgan bulunmaz!

zevcem,
ruhu revanım
hatice pîrâyende,
ölümü düşünüyorum,
demek ki arteryo skleroz
baÅŸlıyor bende…
bir gün
kar yaÄŸarken,
yahut
bir gece,
yahut
bir öğle sıcağında,
hangimiz ilkönce,
nasıl
ve nerde öleceğiz?
nasıl
ve ne olacak
ölenin son duyduğu ses,
son gördüğü renk,
kalanın ilk hareketi
ilk sözü
ilk yediÄŸi yemek?
belki de birbirimizden uzakta öleceğiz.
haber
çığlıklarla gelecek,
yahut da ima edecekler,
ve kalanı yalnız bırakıp
gidecekler…
ve kalan
karışacak kalabalığa.

yani efendim, hayat…
ve bütün bu ihtimâlât
1900 kaç senesinin
kaçıncı ayı
kaçıncı günü
kaçıncı saatinde?

zevcem,
ruhu revanım
hatice pîrâyende,
ölümü düşünüyorum,
geçen ömrümüzü düşünüyorum.
kederli
rahat
ve hodbinim.
hangimiz ilkönce
nasıl
ve nerde ölürsek ölelim,
seninle biz
birbirimizi
ve insanların en büyük dâvasını sevebildik
– dövüştük onun uÄŸruna -,
«yaşadık»
diyebiliriz.

saat dört,
yoksun.
saat beÅŸ,
yok.
altı, yedi,
ertesi gün,
daha ertesi
ve belki
kim bilir…

hapisane avlusunda
bir bahçemiz vardı.
sıcak bir duvar dibinde
on beş adım kadardı.
gelirdin,
yan yana otururduk,
kırmızı ve kocaman
muÅŸamba torban
dizlerinde…

kelleci memedi hatırlıyor musun?
sübyan koğuşundan.
başı dört köşe,
bacakları kısa ve kalın
ve elleri ayaklarından büyük.
kovanından bal çaldığı adamın
taşla ezmiş kafasını.
«hanım abla» derdi sana.
bizim bahçemizden küçük bir bahçesi vardı,
tepemizde, yukarda,
güneşe yakın,
bir konserve kutusunun içinde…

bir cumartesi gününü,
hapisane çeşmesiyle ıslanan
bir ikindi vaktini hatırlıyor musun?
bir türkü söylediydi kalaycı Şaban usta,
aklında mı :
«beypazarı meskenimiz, ilimiz,
kim bilir nerde kalır ölümüz…?»

o kadar resmini yaptım senin
bana birini bırakmadın.
bende yalnız bir fotoğrafın var :
bir başka bahçede
çok rahat
çok bahtiyar
yem verip tavuklara
gülüyorsun.

hapisane bahçesinde tavuklar yoktu,
fakat pek âlâ gülebildik
ve bahtiyar olmadık değil.
nasıl haberler aldık
en güzel hürriyete dair,
nasıl dinledik ayak seslerini
yaklaşan müjdelerin,
ne güzel şeyler konuştuk
hapisane bahçesinde…

yas otuz beş! yolun yarısı eder.
dante gibi ortasındayız ömrün.
delikanlı çağimızdaki cevher,
yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne?
benim mi allahım bu çizgili yüz?
ya gözler altındaki mor halkalar?
neden böyle düşman görünüyorsunuz;
yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
zamanla nasıl değişiyor insan!
hangi resmime baksam ben deÄŸilim:
nerde o gtnler, o ÅŸevk, o heyecan?
bu güler yüzlü adam ben değilim
yalandır kaygısız olduğum yalan.
hayal meyal seylerden ilk aşkımız;
hatırası bile yabancı gelir.
hayata eraber başladığımız
dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
gittikçe artıyor yalnızlığımız
gökyüzünün başka rengi de varmiş!
geç faretttim taşın sert olduğunu.
su insanı boğar, ateş yakarmış!
her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
her yil biraz daha benimsediÄŸim.
ne dönüp duruyor havada kuşlar?
nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim?
bu kaçıncı bahçe gördüm taruma.
neylesin ölüm herkezin başında.
uyudun uyanamadın olacak
kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
bir namazlık saltanatın olacak.
taht misali o musalla taşında.

uyu! gözlerinde renksiz bir perde,
bir parça uzaklaş kederlerinden.
bir ruh gülümsüyor gibi derinden,
mehtabın ördüğü saatler nerde?

varsın bahçelerde rüzgar gezinsin,
yaÄŸmur ince ince topraÄŸa sinsin,
bir baÅŸka alemden gelmiÅŸ gibisin,
dalmış gözlerinle pencerelerde.