Berdan.Net

İnsan olan vatanını satar mı?
suyun içip ekmeğini yediniz.
dünyada vatandan aziz şey var mı?
beyler bu vatana nasıl kıydınız?

onu didik didik didiklediler,
saçlarından tutup sürüklediler.
götürüp kâfire : «buyur…» dediler.
beyler bu vatana nasıl kıydınız?

eli kolu zincirlere vurulmuÅŸ,
vatan çırılçıplak yere serilmiş.
oturmuş göğsüne teksaslı çavuş.
beyler bu vatana nasıl kıydınız?

günü gelir çarh düzüne çevrilir,
günü gelir hesabınız görülür.
günü gelir sualiniz sorulur :
beyler bu vatana nasıl kıydınız?

bugün değil anne, her gün senin..
ben ki senden bir parça, bir cenin,
ve kulaklarımda hâlâ sesin, nennin.
bugün değil anne, her gün senin..

solmayan güller, misalidir ellerinin.
olmayan çoklar visalidir sevginin,
ve doğmayan güneş gülümseyişin.
bugün değil anne, her gün senin..

kanatsız kuşların kolu, kanadı,
günler değil yılların fedakarlığı,
annedir sevginin adı ve sanatı.
bugün değil anne, her gün senin..

bugün değil anne, her gün senin..
ağladığımda ağlayan yüreğin,
ve aklımda hâlâ, sonsuz özverin.
bugün değil anne, her gün senin.

yaklaşan ayak sesleridir akşamın
Şafaktan çıkmış bu uzun yolculuğa
bir gelen var uzaktan soluk soluÄŸa
kapkara gözleri hüzünlü ve dalgın
akşam, rüyalarımıza giren o esmer kadın

İşte! açılmış dipdiri göğüsleri
bir vuslat gecesine çagırır bizi
ve ansızın büyüler gözlerimizi
saçlarında o yıldız yıldız süsleri
Åžair “hoyrattır” diyor akÅŸam üstleri

hoyrattır evet, o bütün aldanmışlar
yüz karası fahişeleri dünyamızın
en vazgeçilmez yerinde rüyamızın
gelir, gözlerinde o vahşi bakışlar
akşam, uzak bir gölde büyüyen kamışlar

ne hazin batması çığlık çığlığa her gün
güllerin solması ve dönmesi havada kuşların
o bitmeyen hüznü, apansız akşam oluşların
affedilmez bir zamandır bu, isteksiz, olgun
her akşam dünyamıza gölgesi düşer ölümün

biz eli kolu bağlı insanlarız çirkin ve zavallı
kötülük kusmak icin karanlığı bekleriz
kirletir geceleri türlü pisliklerimiz
bizim gibisini görmedi evren evren olalı
böyle kötü bir dünyaya bir daha gün doımamalı