Berdan.Net

değil birkaç
deÄŸil beÅŸ on
otuz milyon
aç
bizim!

onlar
bizim!
biz
onların!
dalgalar
denizin!
deniz
dalgaların!

değil birkaç
deÄŸil be on
30.000.000
30.000.000!
açlar dizilmiş açlar!
ne erkek, ne kadın, ne oğlan, ne kız
sıska cılız
eğri büğrü dallarıyla
eğri büğrü ağaçlar!
ne erkek, ne kadın, ne oğlan, ne kız
açlar dizilmiş açlar!

bunlar!
yürüyen parçaları
o kurak
toprakların!

kimi
kemik
dizlerine vurarak
yuvarlak
bir karın
taşıyor!

kimi
deri… deri!
yalnız
yaşıyor
gözleri!
uzaktan
simsiyah sivriliÄŸi
nokta nokta uzayıp damara batan
kocaman balı bir nalın çivisi gibi
deli gözbebekleri,
gözbebekleri!
hele bunlar
hele bunlarda öyle bir ağrı var ki,
bunlar
öyle bakarlar ki!…
ağrımız büyük!
büyük!
büyük!
fakat
artık imanımıza inemez tokat!
demirleşti bağrımız,
çünkü ağrımız
30.000.000
deli gözbebekleri!
gözbebekleri!
ey
beni
ağzı açık
dinleyen adam!
belki arkamdan bana
bu kalbini
haykırana
-kaçık-
diyen adam!
sen de eÄŸer
ötekiler
gibi kazsan,
bir mana
koyamazsan
sözlerime
bak bari gözlerime;
bunlar:
deli gözbebekleri!
gözbebekleri!

biz yalnızlıktan doğduk o dagdagalı sudan
biz yani erdoÄŸan ayÅŸenur ali ve ahmet
birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku
sanki bir tesbih koptu tane tane savrulduk
köy köy bucak bucak memleket memleket
yani afyon adilcevaz akçadağ turgutlu
birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku

buzlu mehtap alçakca kesmişti yolumuzu
bütün kapılardan açıkca kovulmuştuk
silahımız avcumuza yapışmıştı soğuktan
biz yani erdoÄŸan ayÅŸenur ali ve ahmet
birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku
kestiremedik ne yaptığımızı kim olduğumuzu
sanki bir tesbih koptu tane tane savrulduk
köy köy bucak bucak memleket memleket
yani afyon adilcevaz akçadağ turgutlu
birkaç litre kan bir hayli kemik epeyce korku

ne kadar korkmuştuk elimizden tutmadılar
doğrudur kendi içimizde daraldığımız
kim neyi savundu bilinmez nereye kadar
biz yani erdoÄŸan ayÅŸenur ali ve ahmet
başka bir yalnızlıkta boğulduk
havasizliktan
sanki bir tesbih koptu tane tane savrulduk
köy köy bucak bucak memleket memleket
ne solculuğumuz solculuktu ne sağcılığımız
karanlık bir kapı olup üstümüze kapandılar
kimse bizi sevmedi
ağır kan kaybıyız

hiç bitmeyecekmis gibi zaman.
son bulmayacakmis gibi yasam,
amaçsiz, bir yöne dogru ilerliyordum.
yavas, yavas.. yani öylesine.

ondan önce böyleydi hayatim.
kaba hatlariyla tasvirlenmis vasfim:
uzaktan kumandayla yürüyen bir ceset.
bir torba kemik ve bir torba et!

sonra hislerimle birlikte gördüklerim de degisti.
geçtigim gayesiz yoldan sâde bir nur geçti.
aydinlatti gizli duygularimi, gün isigina çikardi.
Öncesini unutturdu, zamani yasamimda anlamsiz kildi.