Berdan.Net

bugün çarşamba :
-biliyorsun –
Çankırının pazarı.
demir kapımızdan geçip
kamış sepetimizde bize kadar gelecek
yumurtası, bulguru,
yaldızlı, mor patlıcanları…

dün köylerden inenleri seyrettim :
yorgundular,
kurnaz
ve şüpheli,
ve kaşlarının altında keder.
erkekler eÅŸeklerde,
kadınlar çıplak ayaklarının üstünde geçtiler.
herhalde içlerinde senin bildiklerin vardır.
herhalde iki çarşambadır pazarda :
kırmızı başörtülü
«kibirsiz» Ä°stanbulluyu aramışlardır…

denize dönmek istiyorum!
mavi aynasında suların:
boy verip görünmek istiyorum!
denize dönmek istiyorum!

gemiler gider aydın ufuklara gemiler gider!
gergin beyaz yelkenleri doldurmaz keder.
elbet ömrüm gemilerde bir gün olsun nöbete yeter.
ve madem ki bir gün ölüm mukadder;
ben sularda batan bir ışık gibi
sularda sönmek istiyorum!
denize dönmek istiyorum!
denize dönmek istiyorum!

kadinlar sonbahar yapraklarini dokmeye baslar
titrek dudaklarinda sarisin bir keder
nabiz kaybolur kan susar dolasim yavaslar
sisli bir nebuloz gokte yazilmamis siirler

dargin sevgililer yalnizliklarina uzaklasiyor

anlasilmaz cocuklugun ortaokullarindan ders zilleri
kilitli defterlerde kurutulmus menekseler
tehlikeli yolculuklarin kanat cirpan mendilleri
sazdan saza azalan hicranli kocekceler

dunku delikanlilari yasliliga tasiyor

eylul sehirleri yagmurlu gurultulerle alir yerlerini
deniz kahvelerinde son kadehlerde bulutlar birikir
ilik bir aydinlikla yikayip yorgun ellerini
gorgulu ihtiyarlar bir bir ortaliktan cekilir

yaslandikca insan dunya baskalasiyor

her şey şiirdir, uğultusu rüzgarın
bir ırmağa usulcacık yağan kar
her gece okunan bir dua çocuklukta
gökyüzünde bölük bölük turnalar.

her şey şiirdir, sevinç ve keder
dünyada olmak duygusu…
kıyıda, ıssız kayalıklarda
kendi başına ışıldayan su.

her ÅŸey ÅŸiirdir, ÅŸimdi, ÅŸu anda
ak kağıt üstünde dolanan elim
karşıdaki avluda salınan söğüt
yandaki odada uyuyan bebeÄŸim.

her şey şiirdir, çağrısı aşkın
bahar toprağından yükselen tütsü
umut ve acı, başlayan ve biten,
yağmurun ve akıp giden hayatın türküsü.

her şey şiirdir ve bir gün belki
İlk aşkım, ilk göz ağrım şiir
koynunda ona yazdığım mektuplar
bir yerlerden çıkıp gelecektir…

durgun havuzları işlesin bırak
yaprakların güneş ve ölüm rengi,
sen kalbini dinle,ufuklara bak.

düşünme mevsimi inleten rengi
elemdir mest etsin ruhunu yeter
eser rüzgarların durgun ahengi.

yan yana sessizce mevsimle keder
hicrana aldanmış kalbimde gezin
esen rüzgarlara sen kendini ver.

hissiyatin temelinde yatan, aşk-ı cevher.
uzaklardan gönlüme düşen elem ve keder.
masumane bir görüntü, sevsemde eziyet eder.
bu ne zor kaçis! manayi maddeden ayirt mi eder?

uzaklarin salgini sararsa, tükenmeye yüz tutmus bedenimi.
gizlemeye çalisirim, kilit üstüne kilit vurdugum matemimi.
acilari kinle bastiririm, hemde sönmeye baslayan nefretimi.
siteme gerek yok, elimle hazirlamaliyim son kaçisa kendimi.

istemiyorum dönmek, asklarin içinde sevgiyi aradigim günlere.
ek hedefim yasamak ve bilmek, ögrenmek giden yolu gerçeklere.

sedef, safir ve kör uyku, dünden
kalan bir aynaya vuruyor düş gibi
ve kâhinin her remil atışında ölüm
kara deÄŸil, karada havada ve suda

ağlayan narım da çatladı çünkü ben
Çocuklarımı kaybediyorum dağlarda
dağlar ki ceylan yurdu, bir gülistan
olsun içindi düşerse yolu Şahmaran?ın

ve anılardır diye bilinen Şahmaran
belleÄŸin derin kuyusundaki uykusunu
bir hançerle kesip çıkmalıdır günyüzüne
ve bırakarak derisini çöl iklimlerine

tozlaÅŸan ve durmadan tozlanan keder
sedef, safir ve kör bir uykuya dönerken
Çöl hep çöldür, daima çöl, gri söylence
ve buhurun incelttiği ölümcül bir büyü

gülen ayvamı soruyorum ağlayan kızımı
nerdesin bunca zaman ey Åžahmaran
dağlar ceylan yurdudur, bir gülistan
düş yollara, keder öcünü almalıdır çünkü