yillar var ki serceleri unutmusum
uzerimden gokyuzunu almislar gibi
asfaltlarin karanliginda bogulmusum
ufacik oysa hep boyle ucusurlarmis
karli agaclarin arasinda alfabemdeki
iyimserlikleri bir turlu anlasilmamis
yillar var ki serceleri unutmusum
kurus kurus beni vurmus oldurmusler
bosa cikmis baskaldirmam sarhoslugum
onlarsa benim icin isik biriktirirlermis
safak kapilarinda gulusurlermis
cocuk zenginlikleri hic bitmemis
(yasak sevişmek)
biçak kadar keskin yagmurlu geceler.
sicak aglar soguk yagar bulutlarin.
bahçesi olur kâinatin, senle köseler.
hissiyati erir sensiz kisa hayatlarin.
yokluguna alismak ne mümkün.
zoraki bir gülüs egik dudaklarimda.
gözyaslarim bile yalniz ve sürgün.
hakikîdir izdirap çatismalarimda.
sebebi içinde gizli derin külliyatin.
nesebi kesik solgun düslerimin.
matemini yillarca tasir firakin.
gecesi isik zifiri günlerimin.
tutsak edilmis, bir sefer vakti,
kelepçe vurulmus duygulara.
karar kildi gelmeden saati,
el pençe durmus huzuruna.
kimsesiz sanirsin ya kendini.
yine de yalniz degilsin.
yaratan, tutar titrek ellerini.
iste o an, kâinat önünde egilsin.
Çigdir üzerine dogru gelen.
kaçsanda kurtulamazsin tesirinden.
dogum, bir sonun baslangici.
Ölüm, kurtulus degil elinden
bir suçu bir defa islersin, bin defa ölürsün…
bu hayati bir defa yasarsin, bir defa ölürsün…
anilar unutulmaz gibi olur, sürer seni çikmaz sokaklara…
yalniz kalirsin, anlarsin çok geç oldugunu..
bakarsin bos gözlerle duvarlara,
ve bir endise kaplar yüregini,
girerken ölümün küçük ve penceresiz odasina.
Çocukluk günlerin gelir aklina, aglarsin.
bir salincakta sallandigin günleri hatirlarsin.
dün gibidir, yillar önce yasadiklarin.
bir defa daha unutmaya çalisirsin,
hiç yasanmamis gibi olmasini istedigin anilari.
yasadigin yillarin kaç gün ettigini hesaplarsin…
dakikalar yavas gelir, baslarsin saniyeleri saymaya.
los bir odada hareketsiz kalirsin.
bir fisiltidan, kulaklarinda yankilanan hisirtidan,
adeta korkarsin kimildamaktan.
kalp atislarin yavaslamis gibidir..
her atistan sonra daha da yavaslamis gibi gelir.
perdenin kösesinden bir isik sizar içeri..
mat gözlerinde oynasir, gözyasi gibi, serâp gibi..
Âhina izdirap katan korku misali…
tek arkadasin tavanda ki çizik olmustur…
sen ona bakarsin o da sana.
gözlerinin yorgunlugu tabiata siner.. birden kis olmustur…
iste bu halim senden geriye kalan, diye inlersin için için.
göz kapaklarin bir daha açilmazcasina kapani verdigi an.
