satarsın gözlerinin dikkatini, ellerinin nurunu, bir lokma bile tatmadan
yoğurursun
bütün nimetlerin hamurunu.
büyük hürriyetinle çalışırsın el kapısında, ananı ağlatanı
karun etmek hürriyetiyle hürsün!
sen gecenin gündüzün dışında
sen kalbin atışında kanın akışında
sen Şehrazat bir lamba bir hükümdar bakışında
bir ölüm kuşunun feryadını duyarsın
ne zaman ayrılık saati gelse
en vazgeçilmez yerinde yaşamın
duysak ayak seslerini akşamın
ve sokaklardan elayak çekilse
bir ürpertiyle duyarım o zaman
seni çağıran sesi uzaklardan
sen giderken gözlerim dopdoluydu
ve yağan yağmurla caddeler ıslak
yokluğundan bir rüzgar esti hazin
teselliler döküldü yaprak yaprak
nedense bütün resimlerde ben
böyle mahzun ve perişan çıkarım
hep böyle hayata kapalı durur
gülmesini unutmuş dudaklarım
gecen gun senin yaninda aklima olumum geldi
sensizlik bir mizrak gibi saplandi kalbime
o son ani hatirladim, o seni koyup gidisimi
ilk defa bu kadar uzuldum dunyaya geldigime
olum! kacinilmaz sonuc o soguk kelime
bir gun ucuz bir fahise gibi koynuma girecek
yuzumde gezinecek pis ve igrenc elleri
korkudan buyumus gozlerimde hayaller can verecek
biliyorum uzuleceksin, ama bir gercek
bir yerde sevismek gibi, bir yerde yasamak kadar
ne hazin sicakligimizin bizi terketmesi
ve yuzuze birbiri ardinca kapanan kapilar
ergec uzanir bir el son kampanyayi calar
anlariz kacinilmaz anin geldigini
sehre bir bomba dusmus gibi aynalar, camlar kirilir
insan arar da bir turlu bulamaz guzelligini.
kimse benim kadar bilemez olumun rezilligini
seni koyup gitmenin huznunu ben anlarim
cunku ben sende bildum kendimi, sende sevdim
senin yaninda seninle degerlendi zamanlarim
ne aci gun kadehlerin bos kalmasi, sarkilarin yarim
mevsimlerin birbiri ardinca bir anda bitivermesi
ansizin tiprakla dolmasi gozlerimizin
kanimiza o cirkin boceklerin girmesi
kim bilir olum belki de bir cilenin sona ermesi
belki guzeldir, su sefil dunyaya bos gozle bakmak
ne care ki sen varsin, o dunyada sen varsin
benim korkum olum degil, seni yalniz birakmak.
