Berdan.Net

satarsın gözlerinin dikkatini, ellerinin nurunu, bir lokma bile tatmadan
yoÄŸurursun
bütün nimetlerin hamurunu.
büyük hürriyetinle çalışırsın el kapısında, ananı ağlatanı
karun etmek hürriyetiyle hürsün!

sen doÄŸar doÄŸmaz dikilirler tepene,
işler ömrün boyunca durup dinlenmeden yalan
deÄŸirmenleri,
büyük hürriyetinle parmağın şakağında düşünürsün vicdan
hürriyetiyle hürsün!

başın ensenden kesik gibi düşük,
kolların iki yanında upuzun,
büyük hürriyetinle dolaşıp durursun,
işsiz kalmak hürriyetiyle hürsün!

en yakın insanınmış gibi verirsin memleketini, günün birinde, mesela,
amerikaya ciro ederler onu seni de büyük hürriyetinle beraber,
hava üssü olmak hürriyetiyle hürsün!

yapışır yakana kopası elleri valstritin, günün birinde, diyelim ki,
koreye gönderilebilirsin, büyük hürriyetinle bir çukura
doldurulabilirsin, meçhul asker olmak hürriyetiyle hürsün!

bir alet, bir sayı, bir vesile gibi değil insan gibi yaşamalıyız dersin,
büyük hürriyetinle basarlar kelepçeyi,
yakalanmak, hapse girmek, hatta asılmak hürriyetinle
hürsün

ne demir, ne tahta, ne tül perde var hayatında, hürriyeti seçmene lüzum yok
hürsün.

bu hürriyet hazin şey yıldızların altında.

sen gecenin gündüzün dışında
sen kalbin atışında kanın akışında
sen Şehrazat bir lamba bir hükümdar bakışında
bir ölüm kuşunun feryadını duyarsın

sen bir rüya geceleyin gündüzün
sen bir yaÄŸmur ince hazin
sen şarkılarca büyük hüzün
sen yolunu kaybeden yolcuların üstüne
bir ömür boyu yağan bir ömür boyu karşın

sen merhamet sen rüzgar sen tiril tiril kadın
sen bir mahşer içinde en aziz yalnızlığı yaşadın
sen başını çeviren cellatbaşının güne
sen öyle ki sen diye diye seni anlıyamayız
Åžehrazat ah Åžehrazat Åžehrazat
sen sevgili sen can sen yarsın

ne zaman ayrılık saati gelse
en vazgeçilmez yerinde yaşamın
duysak ayak seslerini akşamın
ve sokaklardan elayak çekilse
bir ürpertiyle duyarım o zaman
seni çağıran sesi uzaklardan

ne zaman ayrılık saati gelse
bir gariplik çöker içime birden
kalan tek anı gibi bir devirden
durmadan çalınır o gamlı beste
sanki bilir dem hazin öykümüzü
bulutlar ağlar, kararır gökyüzü

ne zaman ayrılık saati gelse
bir çaresizliğe anlatır gibi
birden değişir gözlerinin rengi
mavi solar, koyulaşır yeşilse
sarınca ruhunu eski bir hüzün
uçar gider pembeliği yüzünün

ne zaman ayrılık saati gelse
uzatsan özlemle dudaklarını
tüm ağaçlar döker yapraklarını
ne çiçek kalır ortada, ne bahçe
sadece uğultusu o rüzgarın
ve bir umut kırıntısı: belki yarın

ne zaman ayrılık saati gelse
bir fırtına çıkmaşcasına, büyük
İçimdeki güllerin boynu bükük
bir zaman kalakalırım öylece
neden sonra gittiğini anlarım
İçimde güller aÄŸlar, ben aÄŸlarım…

sen giderken gözlerim dopdoluydu
ve yağan yağmurla caddeler ıslak
yokluğundan bir rüzgar esti hazin
teselliler döküldü yaprak yaprak

gökyüzünde bir bir söndü yıldızlar
bir karanlık geldi gittiğin yerden
Ümitlerim vardı tesbih misali
sen giderken dağılıverdiler birden.

nedense bütün resimlerde ben
böyle mahzun ve perişan çıkarım
hep böyle hayata kapalı durur
gülmesini unutmuş dudaklarım

artık canından bezmiş kimselerin
hazin bakışı parlar gözlerimde
İçinden adamlar arabalar geçer
Çizgiler alnımda bir büyük cadde

aynada saçlarımı düzeltirim
bir perde iner yüzüme alçıdan
o, bin mumluk ampullerin altında
korkarım korkarım fotoğrafçıdan

bakışlarım gümüş camlara sorar
elbisemin eskiliÄŸi belli mi
sonra karşıda küçük bir noktaya
dikerim kahverengi gözlerimi

kabahat objektifte camda deÄŸil
onlara yalı gözlerle bakarım
nedense btün resimlerimde ben
böyle mahzun ve perişan çıkarım

gecen gun senin yaninda aklima olumum geldi
sensizlik bir mizrak gibi saplandi kalbime
o son ani hatirladim, o seni koyup gidisimi
ilk defa bu kadar uzuldum dunyaya geldigime
olum! kacinilmaz sonuc o soguk kelime
bir gun ucuz bir fahise gibi koynuma girecek
yuzumde gezinecek pis ve igrenc elleri
korkudan buyumus gozlerimde hayaller can verecek
biliyorum uzuleceksin, ama bir gercek
bir yerde sevismek gibi, bir yerde yasamak kadar
ne hazin sicakligimizin bizi terketmesi
ve yuzuze birbiri ardinca kapanan kapilar
ergec uzanir bir el son kampanyayi calar
anlariz kacinilmaz anin geldigini
sehre bir bomba dusmus gibi aynalar, camlar kirilir
insan arar da bir turlu bulamaz guzelligini.
kimse benim kadar bilemez olumun rezilligini
seni koyup gitmenin huznunu ben anlarim
cunku ben sende bildum kendimi, sende sevdim
senin yaninda seninle degerlendi zamanlarim
ne aci gun kadehlerin bos kalmasi, sarkilarin yarim
mevsimlerin birbiri ardinca bir anda bitivermesi
ansizin tiprakla dolmasi gozlerimizin
kanimiza o cirkin boceklerin girmesi
kim bilir olum belki de bir cilenin sona ermesi
belki guzeldir, su sefil dunyaya bos gozle bakmak
ne care ki sen varsin, o dunyada sen varsin
benim korkum olum degil, seni yalniz birakmak.