akÅŸam erken iner mahpusaneye.
ejderha olsan kar etmez.
ne kavgada ustalığın,
ne de çatal yürek civan oluşun.
kar etmez, inceden içine dolan,
alıp götüren hasrete.
akÅŸam erken iner mahpusaneye.
Ä°ner, yedi kol demiri,
yedi kapıya.
birden, ağlamaklı olur bahçe.
karşıda, duvar dibinde,
Üç dal gece sefası,
Üç kök hercai menekÅŸe…
aynı korkunç sevdadadır
gökte bulut, dalda kaysı.
baÅŸlar koymaÄŸa hapislik.
karanlık can sıkıntısı…
“kürdün gelini”ni söyler maltada biri,
bense voltadayım ranza dibinde
ve hep olmayacak şeyler kurarım,
gülünç, acemi, çocuksu…
vurulsam kaybolsam derim,
Çırılçıplak, bir kavgada,
erkekçe olsun isterim,
dostluk da, düşmanlık da.
hiçbiri olmaz halbuki,
geçer süngüler namluya.
baÅŸlar gece devriyesi jandarmaların…
hırsla çakarım kibriti,
İlk nefeste yarılanır cıgaram,
bir duman, kendimi öldüresiye.
biliyorum, “sen de mi?” diyeceksin,
ama akÅŸam erken iniyor mahpusaneye.
ve dışarda delikanlı bir bahar,
seviyorum seni,
Çıldırasıya
gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı
ne varsa uçurumlar eşiğinde
hüzünlerle yalpalayan ne varsa
gözlerimin önünde
ve hayat gül kokulu bir sağanak yine
birÅŸeyler anlatmak istiyor hayat
ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına
gün batıyor
gün batıyor bukağısı paslı bir sevinç oluyor yalnızlığım
unutuyorum sevgilim suretini
durgunluÄŸun “niçin” di unutuyorum
gün batıyor ürkek yıldızlar dolanıyor yalnızlığıma
umurumda deÄŸil ne yaÄŸmur ne ayaz
ne de kerpiç kokusu havada
unutuyorum/sabaha/kadar/ gün batıyor
sonra bir akasyayı okşuyor gözlerim
geciken sabahlara koÅŸuyor kuÅŸlar
gözlerimin önünde
ve hayat gül kokulu bir sağanak yine
