Ölüme Dair
buyrun, oturun dostlar,
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz.
biliyorum, ben uyurken
hücreme pencereden girdiniz.
ne ince boyunlu ilâç şişesini
ne kırmızı kutuyu devirdiniz.
yüzünüzde yıldızların aydınlığı
baÅŸucumda durup el ele verdiniz.
buyrun, oturun dostlar
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz.
neden öyle yüzüme bir tuhaf bakılıyor?
osman oğlu hâşim.
ne tuhaf ÅŸey,
hani siz ölmüştünüz kardeşim.
İstanbul limanında
kömür yüklerken bir İngiliz şilebine,
kömür küfesiyle beraber
ambarın dibine…
Şilebin vinci çıkartmıştı nâşınızı
ve paydostan önce yıkamıştı kıpkırmızı kanınız
simsiyah başınızı.
kim bilir nasıl yanmıştır canınız…
ayakta durmayın, oturun,
ben sizi ölmüş zannediyordum,
hücreme pencereden girdiniz.
yüzünüzde yıldızların aydınlığı
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz…
yayalar-köylü yakup,
iki gözüm,
merhaba.
siz de ölmediniz miydi?
Çocuklara sıtmayı ve açlığı bırakıp
çok sıcak bir yaz günü
yapraksız kabristana gömülmediniz miydi?
demek ölmemişsiniz?
ya siz?
muharrir ahmet cemil?
gözümle gördüm
tabutunuzun
topraÄŸa indiÄŸini.
hem galiba
tabut biraz kısaydı boyunuzdan.
onu bırakın ahmet cemil,
vazgeçmemişsiniz eski huyunuzdan,
o ilâç şişesidir
rakı şişesi değil.
günde elli kuruşu tutabilmek için,
yapyalnız
dünyayı unutabilmek için
ne kadar çok içerdiniz…
ben sizi ölmüş zannediyordum.
baÅŸucumda durup el ele verdiniz,
buyrun, oturun dostlar,
hoÅŸ gelip sefalar getirdiniz…
bir eski acem ÅŸairi :
«Ölüm âdildir» ? diyor,?
«aynı haşmetle vurur şahı fakiri.»
hâşim,
neden şaşıyorsunuz?
hiç duymadınız mıydı kardeşim,
herhangi bir şahın bir gemi ambarında
bir kömür küfesiyle öldüğünü?…
bir eski acem ÅŸairi :
«Ölüm âdildir» ? diyor.
yakup,
ne güzel güldünüz, iki gözüm.
yaÅŸarken bir kerre olsun böyle gülmemiÅŸsinizdir…
fakat bekleyin, bitsin sözüm.
bir eski acem ÅŸairi :
«Ölüm âdil…»
Şişeyi bırakın ahmet cemil.
boÅŸuna hiddet ediyorsunuz.
biliyorum,
ölümün âdil olması için
hayatın âdil olması lâzım, diyorsunuz…
bir eski acem ÅŸairi…
dostlar beni bırakıp,
dostlar, böyle hışımla
nereye gidiyorsunuz?
