Berdan.Net

sen benim hicbir seyimsin
yazdiklarimdan cok daha az
hic kimse misin bilmem ki nesin
luzumundan fazla beyaz
sen benim hicbir seyimsin
varligin yoklugun anlasilmaz

galiba eski liman uzerindesin
nasil karanligima bir yildiz olmak
dudaklarinla cama cizdigin
en fazla sonbahar otellerinde
universiteli bir kiz uykusu bulmak
yalnizligi olduresiye cirkin
sabaha karsi olduresiye korkak
kulagi cabucak telefon zillerinde

sen benim hicbir seyimsin
hicbir sevismek yasamisligim
henuz bos bir roman sahifesinde
hic kimse misin bilmem ki nesin
ne cok cigliklarin silemedigi
zaten yok bir tren penceresinde

sen benim hicbir seyimsin
yabanci bir sarki gibi yarim
yagmurlu bir agac gibi islak
hic kimse misin bilmem ki nesin
uykumun arasinda cagirdigim
cocukluk sesinle aglayarak

sen benim hicbir seyimsin

donebilmek o donusu olmiyan yollardan
surekli bir aldanis bir daha bir daha
hic bitmeyecek gecelerden bir sabaha
cikabilmek ve sevmek durmadan usanmadan

konusmak konusmak gozlerle fisiltilarla
duymak buyulu sicakligini beyaz ellerin
her gecen dakika var oldugunu anlamak icin
yasamak arzu dolu dudaklarda, sarkilarla

unutmak ne varsa kotulukten yana
inmek sevilen gozlerin derinligine
oyle mutlu, oyle sarhos, alabildigine
bin yil icmek o sulardan kana kana

her gun ona kosmak daglardan tepelerden
her yerde, her zaman onsuz edememek
o en tatli hayal, en buyuk gercek
anlarsin tasan o gunlerden gecelerden

sonra bir gun o butun karanliklari yirtasin gelir
basini alip gidesin gelir uzak denizlere
artik her sey bos ve yalan sevdin ya bir kere
her yerinden bir bugu halinde o yukselir

sen yoksun artik anla yeryuzunde bir o var
onun elleri var, gozleri, dudaklari
anlarsin tenin besledigi zaman topraklari
ve hala seversin zaman bitinceye kadar

yeniden var olustur ya da bir baska turlu olustur bu
nice aldanmalardan sonra bir aska donustur bu.

ben nice ayriliklar gordum omrumce
kuslar gordum; kirilmis kolu, kanadi
ayri dusmus sevdiginden kuslar gordum
hic bir ayrilik bana bu kadar komadi

ayriligin bir agridir vurur sakalarimda
ve buyur gozlerimde bir okyanus kadar
derinden ses verir icimde bir tel
sonra, birdenbire kirilir, kopar

yeryuzu cekilir altindan ayaklarimin
gecer basima coken bir tavan gibi gokyuzu
durmadan calinir kulaklarimda
sarkilarin en huzunlusu

seni alip uzaklara giden otobus
benim uzerimden gecer hisimla
devrilir, bakakalirim ardindan
bir sel gibi akan gozyasimda…

artik ne yapsam bos, teselliler faydasiz
karanlik gitgide en derinlere ceker beni
caresiz butun sokaklarinda bu sehrin
boyle perisan beklerim donmeni

dolasir birbirine yorgun ayaklarim
ellerimi koyacak bir yer bulamam
nereye gitsem en koyusu acilarin
ne yana baksam, cildirtan bir aksam

istesem ben bu omru, bu talihi istemem
boyle durup durp senden ayrilmak varsa
orada bir mezar kazilir benim icin
ayriligin nerede baslarsa.

gecen gun senin yaninda aklima olumum geldi
sensizlik bir mizrak gibi saplandi kalbime
o son ani hatirladim, o seni koyup gidisimi
ilk defa bu kadar uzuldum dunyaya geldigime
olum! kacinilmaz sonuc o soguk kelime
bir gun ucuz bir fahise gibi koynuma girecek
yuzumde gezinecek pis ve igrenc elleri
korkudan buyumus gozlerimde hayaller can verecek
biliyorum uzuleceksin, ama bir gercek
bir yerde sevismek gibi, bir yerde yasamak kadar
ne hazin sicakligimizin bizi terketmesi
ve yuzuze birbiri ardinca kapanan kapilar
ergec uzanir bir el son kampanyayi calar
anlariz kacinilmaz anin geldigini
sehre bir bomba dusmus gibi aynalar, camlar kirilir
insan arar da bir turlu bulamaz guzelligini.
kimse benim kadar bilemez olumun rezilligini
seni koyup gitmenin huznunu ben anlarim
cunku ben sende bildum kendimi, sende sevdim
senin yaninda seninle degerlendi zamanlarim
ne aci gun kadehlerin bos kalmasi, sarkilarin yarim
mevsimlerin birbiri ardinca bir anda bitivermesi
ansizin tiprakla dolmasi gozlerimizin
kanimiza o cirkin boceklerin girmesi
kim bilir olum belki de bir cilenin sona ermesi
belki guzeldir, su sefil dunyaya bos gozle bakmak
ne care ki sen varsin, o dunyada sen varsin
benim korkum olum degil, seni yalniz birakmak.