Berdan.Net

karlı kayın ormanında
yürüyorum geceleyin.
efkârlıyım, efkârlıyım,
elini ver, nerde elin?
ayışığı renginde kar,
keçe çizmelerim ağır.
İçimde çalınan ıslık
beni nereye çağırır?

memleket mi, yıldızlar mı,
gençliğim mi daha uzak?
kayınların arasında
bir pencere, sarı, sıcak.

ben ordan geçerken biri :
“amca, dese, gir içeri.”
girip yerden selâmlasam
hane içindekileri.

eski takvim hesabıyle
bu sabah başladı bahar.
geri geldi memedime
yolladığım oyuncaklar.

kurulmamış zembereği
küskün duruyor kamyonet,
yüzdüremedi leğende
beyaz kotrasını memet.

kar tertemiz, kar kabarık,
yürüyorum yumuşacık.
dün gece on bir buçukta
ölmüş berut, tanışırdık.

bende boz bir halısı var
bir de kitabı, imzalı.
elden ele geçer kitap,
daha yüz yıl yaşar halı.

yedi tepeli ÅŸehrimde
bıraktım gonca gülümü.
ne ölümden korkmak ayıp,
ne de düşünmek ölümü.

en acayip gücümüzdür,
kahramanlıktır yaşamak :
Öleceğimizi bilip
öleceğimizi mutlak.

memleket mi, daha uzak,
gençliğim mi, yıldızlar mı?
bayramoÄŸlu, bayramoÄŸlu,
ölümden öte köy var mı?

geceleyin, karlı kayın
ormanında yürüyorum.
karanlıkta etrafımı
gündüz gibi görüyorum.

Şimdi şurdan saptım mıydı,
ÅŸose, tirenyolu, ova.
yirmi beÅŸ kilometreden
pırıl pırıldır moskova…

ben
senden önce ölmek isterim.
gidenin arkasından gelen
gideni bulacak mı zannediyorsun?
ben zannetmiyorum bunu.
iyisi mi,beni yaktırırsın,
odanda ocağın üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
kavanoz camdan olsun,
ÅŸeffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni gorebilesin
fedakarliğimi anlıyorsun
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yanında kalabilmek için.
ve toz oluyorum
yaşiyorum yanında senin.
sonra, sende ölünce
kavanozuma gelirsin.
ve orada beraber yaşarız
külümün içinde külün
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasız bir torun
bizi ordan atana kadar…
ama biz
o zamana kadar
o kadar
karışacağız
ki birbirimize,
atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düşecek.
toprağa beraber dalacagız.
ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasndan nemlenip filizlenirse
sapında muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
ben
daha ölümü düşünmüyorum.
ben daha bir çocuk doğuracağım
hayat taşıyor içimden.
kaynıyor kanım.
yaşayacağım, ama ,çok, pek çok,
ama sen de beraber.
ama ölüm de korkutmuyor beni.
yalnız pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze ÅŸeklini.
ben ölünceye kadar da
bu düzelir herhalde.
hapisten çıkmak ihtimalin var mı bugünlerde?
içimden bir şey :
belki diyor.

bir yelkenli bayrağı al
–mor da olabilir–
almış yaprağına rüzgarı
rumca bir şarkı patlatıyor
denizin gözüne gözüne

mubalaÄŸa laz oldu vre sevgilim
aramızda bu yaz
pontuslarını zaptetmeye birbirimizin
selvi yeÅŸili serenlerimizle

beÄŸenmediysen o yeÅŸili
–nefti mi? deÄŸil–
camgöbeği olabilir mesela
suların postekisinde sevişmek için

mubalaÄŸa yaz oldu bu yaz
İkimiz de ömrümüzün güzünde
fuzulinin dediği geday-ı muhteşemler

bitkiniz tatlı-işlemeden
böyle böyle deryadil oluyor derya
derunumuzdaki..
uyuyalım mı dedin vre sevgilim?
gaflet ki, o bayrağı al yelkenliden
–mor da olaballir–
dalgalarla dalga geçer geçerken
kucağımıza atlayan bir lapindir
menzilimiz pontus deÄŸil azrail
ve önümüz sırf ebabil…
lakin o da ölecek bir gün mutlak
bizcileyin yaÅŸarsa bir yaz

bunu rabişin camına
bayrağı al bir yelkenliyle yaz!
–mor da olabilir ama–
rumca bir şarkı patlataraktan
aÄŸaran siyaha doÄŸru
siya siya!..
Ä°ki ceset ki aÅŸktan boÄŸulmuÅŸ
kasımpatları gibi patlayan kulaklarıyla
tozlarından tuzlarından donanmalar kurulmuş
gidiyorlar cezayiri fethe yeni baÅŸtan
biri erkek biri diÅŸi
Ä°ki korsan

gülerle can…
Ä°kisi de birbirinden ala
Ä°kisi de mubalaÄŸa!

Şiirin bütün bu felaketine rağmen
Ä°kisi de yaşıyorlar hala…
böylece tekmil oluyor yavaş yavaş
bütün bir sonbahar…

(rengahenk)

kapıyı açık bırak
hiç kimse görmese de
belki biri gelir
elsiz ayaksız
varla yok arası
hanidir bekliyorum

sevgilimsin, kim olduğunu düşünmeye vaktin yok, yapacak
işleri düşünmekten
kalabalığın içinde kalabalıktan biri
gecenin içinde bir yıldız, yitip gitmiş çocukluk gibi
sevgilimsin, ak dişlerini öpüyorum, aralarında bir mısra gizli
dün geceki tamamlanmamış sevişmeden

sevgilimsin, boğuk aşkım, kanayan gençliğim
uçuruyorum seni çocukluğuna doğru
kanatların yorulur, ter içinde kalıyorsun
gece yanıbaşımda bağırarak uyanıyorsun
her sabah el sallıyorum metalle karışmana

sevgilimsin, arasıra bir kağıt koyup erteliyoruz aşkı
otobüslerde ve trende kaçamak yaşanan
ve bedenlerimiz kana kana kanayamadan yan yana

yaşşamak bu yangın yerinde
her gün yeniden ölerek

zalimin elinde tutsak
cahile kurban olarak

yalanla kirli havada
güçlükle soluk alarak

savunmak gerçeği, çoğu kez
yalnızlığını bilerek

korkağı, döneği, suskunu
görüp de öfkeyle dolarak

toplanıyor ölü arkadaşlar
her biri bir yerden gelerek

kiminin boynunda ilmeÄŸi
kimi kanını silerek

kucaklıyor beni metin altıok
“aldırma” diyor gülerek

“yaÅŸamak görevdir bu yangın yerinde
yaamak, insan kalarak”