Berdan.Net

-niyazi nihata-

gökyüzü bulutsuz mavi bir ülke
Çırpınır köpükle lacivert deniz
karşıki sahiller bir renksiz gölge
her taraf uyuyor her taraf sessiz

siyah kayalarda bükülmüş beli
ak saçlı ana gözleri nemli
ufukta bir küçük beyaz yelkenli
görünce semaya açıldı eli

tam bugünle dört gün oldu gideli
oÄŸlum hasan daha hala gelmedi
poyraz vardı deniz olmuştu deli
gitme dedim gitme o dinlemedi

anne bu poyrazın üç gün elinden
aç yattık katıksız ekmek yedin sen
südünü hiç helal eder mi ana
onu aç yatıran nankör oğluna

kocamı da yediydi aç gözlü deniz
kundakta oğluma ağladım sessiz
oğlumu ayırma benden allahım
“hasan”ı isterim senden allahım

duası bitmişti indi kayadan
dedi: acır bana elbet yaradan

günler böyle geçti gelmedi oğlu
matemli gözleri yaş ile dolu
bir sabah ayşeyi buldular ölü
kınalı saçları köpük örtülü

ben: karlı dağların deli rüzgarı
ben: tozlu yolların demirbaşıyım
ben: suyu kurumuş sevgi pınarı..
ben: toprak bekçisi mezar taşıyım

ben: hep yıllar yılı kanayan çıban…
ben: fikir sürüsün yitiren çoban
ben: hayal peÅŸinde çarıksız taban…
ben: gurbet ağzında bulgur aşıyım

ben: Çürük gemi aşk denizinde..
ben: yağmur damlası dostun izinde
ben: yanıp kül oldum aÅŸkın közünde…
ben: kara sevdanın dert yoldaşıyım.

ben: koyu düşmanım yersiz gülüşe..
ben: düşüvermişim bitmez bir işe
ben: bıldır ağlarım bu yıl ölmüşe..
ben: bensiz duygunun ilk savaşıyım

ben: gönlü aklına uymayan deli..
ben: az düşünceden doymayan deli
ben: beni ben diye saymayan delin.
bırakın ben benden uzaklaşayım.

bu bulanık hava,bu toprak bu su
beni benden beni senden ayırır
bu sabahsız gece bu düş bu uyku
beni benden beni senden ayırır

doğmadık güneşin aydınlığında
uzarsa gölgeler dost kılığında
Şüphe keleplenir gönül çığında
beni benden beni senden ayırır

doğrultmak istersem kırılır dallar
sınadım zamana sığmadı yıllar
bu dikenli yollar bu taşlı yollar
beni benden beni senden ayırır

sevgi bulutundan rahmet damlası
düşmeden ayrılık doldurur tası
yoğun maddelerin ince manası
beni benden beni senden ayırır

sen aşka hiç dersin bense hayata
kimbilir belki de bendedir hata
bu dalgalı deniz bu yanlış rota
beni benden beni senden ayırır

ben nice İstanbul?lular gördüm sana gelinceye kadar
kirli paçavralara benzerdi insanları
dostluktan, vefadan yoksun.
bölünmüş, dağılmış, parçalanmış
ve herbiri kendi ağırlığıyla ezilmiş, yorgun.
yüzümde dolaşan birer iğrenç böcekti gözleri
bir tutsam
yapışır kalırdı ellerime en çirkin yerleri
evlerinde bulduğum yalnızlık
sokaklarında bulduğum upuzun bir kahırdı.
günler boyunca
bir başka karanlık gelirdi
karanlığın biri kaybolunca
güneşler doğardı görmezdim.
bir ses durmadan ölüme çağırırdı beni
bilmezdim bu şehirde senin yaşadığını.
bilmezdim…

zindandı bütün meyhaneler
duvarlar karaydı
köhne bir bizans eskisiydi İstanbul sensiz.
semt semt bir ağır yorgunluktu
sürekli bir aldanıştı sokak sokak
benden en uzak sevgilerde yaşadım yıllarca
o büyük yalanlarda yaşadım.
senden habersiz bir ölü gibi
senden uzak zamanlarda yaşadım.

mabetler yıkıldı içimde
umutlar hayaller yıkıldı
bir gün bütün İstanbul yıkıldı.
sokaklar kaydı ayaklarımın altında
gün oldu kalabalık meydanlarında inançlarım yıkıldı
gün oldu
gözlerime çiviler çakıldı merhametsiz.
toz toz oldum, duman duman oldum
aldığını geri vermedi yıllar
yitirdim kendimi bu rezil ÅŸehirde
seni buluncaya kadar.

eskiden bir lale hatırlardım
yada mavi mavi bir deniz Ä°stanbul denince
serin rüzgarlar okşardı saçlarımı
rıhtımlar balık balık kokardı.
ne zaman
yumsam gözlerimi bir gemi kalkardı.
vapur düdükleri durmadan öterdi.
eskiden bir İstanbul vardı bilmediğim
bana yeterdi.

sonra kaç yıl yaralı bir hayvan gibi
gezdim sokaklarında
sonra kaç yıl bir sevgi aradım
İstanbul?u aradım.
belki de seni aradım bilmeden
ayaklarımın dibinde den,izler can çekişti
Şehirler parçalandı
bir çağ öldü gözlerimin önünde
benim en güzel çağım öldü.
bizi topraktan yarattılar
gel gör ki…
bu ÅŸehirde
benim toprağım öldü.

seni aradım bu şehirde yıllarca
yana yakıla seni..
sen kimdin, sen neredeydin kimbilir.
hep böyle sensizmiydi bu şehir.
bu ÅŸehir Ä°stanbul?muydu ?
Öyleyse sensiz yaşanmazdı bu şehirde
gemiler demir almazdı
trenler iÅŸlemezdi
sen olmasaydın
bir ömür bitip
yepyeni bir ömür başlamazdı içimde
bahar gelmezdi
ağaçlar çiçek açmazdı
seni bulmasaydım
ve ben yoktum
Ä°stanbul yoktu
sen olmasaydın.

sanırım gündüzdü onlarla gecem
İçimde ümitti dost bildiklerim
ne zaman yıkılıp yere düştüysem
bırakıp da gitti dost bildiklerim

hepsi varken baharımda, yazımda;
kışın bir burukluk kaldı ağzımda
seneler senesi oysa gözümde
cihana eÅŸitti dost bildiklerim

nerde o sözlere kandığım günler?
her gülen yüzü dost sandığım günler
acıdan kahrolup yandığım günler
ta canıma yetti dost bildiklerim

meydana çıkalı asıl çehreler
aydınlanmaz oldu artık geceler
yalanlar tükendi, indi maskeler
birer birer bitti dost bildiklerim

korkar oldum bana “dostum” diyenden
yoksa yok olandan, varsa yiyenden
ne onlardan eser kaldı ne benden
beni benden etti dost bildiklerim

insan bir kere oluyor ne fena
bu duzeni degistirmeli
bir kere yasamali
cok cok olmeli
en buyuk kederler bizim icin
bizim icin karsiliksiz sevgiler
kor kuyular, cikmaz sokaklar bizim icin
dunyaya nasil gelmisiz sormayin
saygi deger annelerimiz incinmesin
her yerim ayri ayri olmeli
yoksa olum yok bana bdunyada
bir kursun beynime girsin
bir bicak kalbime saplansin
kizgin bir demir daglasin gozlerimi
sonra gelsin bir manga asker
sert bir komut
bir yaylim ates
birak kim baglarsa baglasin gozlerimi.
cok dusundum bilek damarlarimi kesmeyi
ronesans oncesi devirlerden kalma zehir icmeyi
ve dusmeyi yuksek kulelerden mermerler ustune
ayaklarima tas baglayip denizler altinda olmeyi
yine de olmedim goruyorsun, olmedim
o asagilik hesaplar, kucuk korkular birakmadi beni
belki de sen birakmadin, bilmiyorum
biraksaydin coktan unutmus olacaktin
halbuki simdi benden kacman da zor
anliyorum beni sevmen de zor
dedim ya bir yere kadar yasamak guzel
ama bir yerde olum guzel oluyor.

kedermisin kadermisin ayrılmadın benden,

ne bu ya,yapışıkmıyız senle,birader

git başımdan başkasını bul,

birazda neÅŸe gelsin,

kasvet abi

yolda yürüyorum aklımdasın,

meyhaneye gidiyorum,ÅŸiÅŸedesin

hayallere dalıyorum içindesin

hadi biraz dolaÅŸ,

kasvet abi yapma ne olur.

İçimi daralttın,ruhumu bunalttın.

uykuda bile seni düşünüyor,

rüyamda seni görüyorum.

artık acı ve git,ne olur

kasvet abi