Berdan.Net

Erzurum Özel Yetkili Cumhuriyet BaÅŸsavcılığı tarafından yürütülen Erzincan’daki Ergenekon soruÅŸturmasına iliÅŸkin hazırlanan iddianamede ÅŸaşırtıcı bilgiler yer alıyor. Ä°ddianamede yer alan bilgiler arasında ‘Ä°rtica ile Mücadele Eylem Planı’nda Erzincan’ın etnik, kültürel farklılığından dolayı özellikle seçildiÄŸi ortaya çıktı.

Ä°ddianamenin 11. sayfasında yer alan bilgiye göre Erzincan’da hem Alevi hem de Sünni vatandaÅŸların yoÄŸun bir ÅŸekilde yaÅŸaması, diÄŸer taraftan da aynı paralelde hem Kürt hem de Türk kökenli vatandaÅŸların birlikte yaÅŸamasını fırsat bilerek kötü niyetlerine alet etmekte zorlanmayacakları iller arasında Erzincan’ın önemli bir potansiyel anlatılıyor. Yine iddianamenin 43. sayfasında ‘Ãœlkücülerin sokaÄŸa dökülmesi’ baÅŸlığı altında, 2009 yılı Ekim ayında ülkücü düşüncede insanların yer aldığı Erzincan Yaylabaşı beldesinde TOKÄ° inÅŸaat işçisi gizli tanık Ethem ÅŸunları anlatıyor:

“Bir gün Yaylabaşı Karakol Komutanı Murat astsubay yanıma gelerek bana ÅŸunları söyledi: ‘Ya sen ülkücüsün, Erzincan’da ülkücüler niçin sokakta deÄŸil, sokaklar neden boÅŸ, ÅŸu ülkücüleri sokaÄŸa dökerek sokakları biraz hareketlendirelim’ dedi. Murat astsubay ısrarla ‘Erzincan’da böyle bir olaya ihtiyacımız var. Ergenekon’dan tutuklananlara ülkücülerin yardım etmesi lazım.’ diyerek bana olay çıkarmamız için çok ısrar etti ama ben kabul etmedim.” Gizli tanık Ethem, iddianamedeki açıklamaların devamında ‘O günlerde MHP Genel BaÅŸkanı Devlet Bahçeli’nin televizyonlarda ‘Sokak eylemlerine karışan, sokaÄŸa dökülen kimselerin kesinlikle teÅŸkilatla bir ilgi ve alakasının bulunamayacağını’ söylemesinin Erzincan’daki ülkücülerin üzerinde çok olumlu etki yaptığını dile getiriyor.

Kaynak: CÄ°HAN

-niyazi nihata-

gökyüzü bulutsuz mavi bir ülke
Çırpınır köpükle lacivert deniz
karşıki sahiller bir renksiz gölge
her taraf uyuyor her taraf sessiz

siyah kayalarda bükülmüş beli
ak saçlı ana gözleri nemli
ufukta bir küçük beyaz yelkenli
görünce semaya açıldı eli

tam bugünle dört gün oldu gideli
oÄŸlum hasan daha hala gelmedi
poyraz vardı deniz olmuştu deli
gitme dedim gitme o dinlemedi

anne bu poyrazın üç gün elinden
aç yattık katıksız ekmek yedin sen
südünü hiç helal eder mi ana
onu aç yatıran nankör oğluna

kocamı da yediydi aç gözlü deniz
kundakta oğluma ağladım sessiz
oğlumu ayırma benden allahım
“hasan”ı isterim senden allahım

duası bitmişti indi kayadan
dedi: acır bana elbet yaradan

günler böyle geçti gelmedi oğlu
matemli gözleri yaş ile dolu
bir sabah ayşeyi buldular ölü
kınalı saçları köpük örtülü

değil birkaç
deÄŸil beÅŸ on
otuz milyon
aç
bizim!

onlar
bizim!
biz
onların!
dalgalar
denizin!
deniz
dalgaların!

değil birkaç
deÄŸil be on
30.000.000
30.000.000!
açlar dizilmiş açlar!
ne erkek, ne kadın, ne oğlan, ne kız
sıska cılız
eğri büğrü dallarıyla
eğri büğrü ağaçlar!
ne erkek, ne kadın, ne oğlan, ne kız
açlar dizilmiş açlar!

bunlar!
yürüyen parçaları
o kurak
toprakların!

kimi
kemik
dizlerine vurarak
yuvarlak
bir karın
taşıyor!

kimi
deri… deri!
yalnız
yaşıyor
gözleri!
uzaktan
simsiyah sivriliÄŸi
nokta nokta uzayıp damara batan
kocaman balı bir nalın çivisi gibi
deli gözbebekleri,
gözbebekleri!
hele bunlar
hele bunlarda öyle bir ağrı var ki,
bunlar
öyle bakarlar ki!…
ağrımız büyük!
büyük!
büyük!
fakat
artık imanımıza inemez tokat!
demirleşti bağrımız,
çünkü ağrımız
30.000.000
deli gözbebekleri!
gözbebekleri!
ey
beni
ağzı açık
dinleyen adam!
belki arkamdan bana
bu kalbini
haykırana
-kaçık-
diyen adam!
sen de eÄŸer
ötekiler
gibi kazsan,
bir mana
koyamazsan
sözlerime
bak bari gözlerime;
bunlar:
deli gözbebekleri!
gözbebekleri!

ey zavallı vatanım
neden böyle ağlıyor
neden midir, çünkü ona
evlatları bakmıyor
………..

oÄŸul– bakmaz isem ben sana
haram olsun türklük bana
Ä°ÅŸte ana gidiyoruz
vatan için ölmeye
gidiyorum öleceğim
dönmeyeceğim geriye

…

ana– git oÄŸlum git
vatanına hizmet et
vatan için kanını
her ÅŸeyini feda et
nişanlına köyüne
her ÅŸeyine veda et

…

oÄŸul– gidiyorum ben ana
selam söyle babama
yavukluma söyle ki
ağlamasın hiç bana

23 Åžubat 1330 (8 mart 1915)

bana bir varmış de!
bir varmış bir yokmuş deme!
İçime dokunuyor.

ne olur kim olduğunu bilsem pianın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak seslenmese
ben bir ÅŸehre geldiÄŸim vakit
o baÅŸka bir ÅŸehre gitmese
otelleri bomboÅŸ bulmasam
içlenip buzlu bir kadeh gibi
buğulanıp buğulanıp durmasam
ne olur sabaha karşı rıhtımda
çocuklar piayı görseler

bana haber salsalar bilsem
içimi büsbütün yıldızlar basar
bir hançer gibi çıkıp giderdim

ben bir ÅŸehre geldiÄŸim vakit
o baÅŸka bir ÅŸehre gitmese
singapur yolunda demeseler
bana bunu yapmasalar yorgunum
üstelik parasızım pasaportsuzum
ne olur sabaha karşı rıhtımda
seslendiğini duysam pianın
sırtında yoksul bir yağmurluk
çocuk gözleri büyük büyük
üşümüş ürpermiş soluk

ellerini tutabilsem pianın
ölsem eksiksiz ölürdüm.

annem yok artık. beni düşünen kalbi yok. bitti.
umutsuz olmak istemiyorum.
umutsuzlugun bir çıkar yol olmadıgını biliyorum.
annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu,
kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını
Çok gördü
dalgın yüregini çok gördü
bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini.
annem yok artık. bu kesin. gelinecek bir yere gitmedi.
İşte geldim çocuklar demeyecek
nasılsın yavrum demeyecek
sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,
sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,
yine gel demeyecek,
Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken
yeni bir dönemi başladı ömrümün,
annemin olmadığı dönemi,
onu yüregimin üstüne nasıl bastırmak
İstediğimi bilemeyecek artık.
gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,
aklımda hep son dönemlerinin annemi
hayatım sürüp gidecek,annem olmadan,
Çocuklarım oldugunda onlara annemi anlatabileceğim
sadece.
fotoğraflarına bakacaklar,
ufarak,biraz mahsunca bir kadın
küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp
kapımı açıp girmeyecek
yüreği dopdolu, trafikten insanlardan şaşkın,
kocasına sıgınan biraz bütün fotograflarında
hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,
uÄŸultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım…