Berdan.Net

ey zavallı vatanım
neden böyle ağlıyor
neden midir, çünkü ona
evlatları bakmıyor
………..

oÄŸul– bakmaz isem ben sana
haram olsun türklük bana
Ä°ÅŸte ana gidiyoruz
vatan için ölmeye
gidiyorum öleceğim
dönmeyeceğim geriye

…

ana– git oÄŸlum git
vatanına hizmet et
vatan için kanını
her ÅŸeyini feda et
nişanlına köyüne
her ÅŸeyine veda et

…

oÄŸul– gidiyorum ben ana
selam söyle babama
yavukluma söyle ki
ağlamasın hiç bana

23 Åžubat 1330 (8 mart 1915)

meryem ana tanrıyı doğurmadı
meryem ana tanrının anası değil
meryem ana analardan bir ana
meryem ana bir oÄŸlan doÄŸurdu
Âdemoğullarından bir oğlan
meryem ana bundan ötürü güzel bütün suretlerinde
meryem ananın oğlu bundan ötürü kendi oğlumuz gibi
yakın bize
kadınlarımızın yüzü acılarımızın kitabıdır
acılarımız, ayıplarımız ve döktüğümüz kan
karasabanlar gibi çizer kadınların yüzünü.

ve sevinçlerimiz vurur gözlerine kadınların
göllerde ışıyan seher vakıtları gibi.

hayallerimiz yüzlerindedir sevdiğimiz kadınların,
görelim görmeyelim karşımızda dururlar
gerçeğimize en yakın ve en uzak.

bu döşeği sen mi serdin elin dert görmesin ana
ana uyuyacağım ninni çağır danalar girsin bostana
çetin bir yörük kızı hoyrat murat dağından
bir papatya getirsin bir gelincik getirsin
elimden tutsun beni metristepeye götürsün
gönlümce bir hu diyeyim hısımım ali osmana
yamacına yöresine rüzgarlı camlar dikeyim

bu hosşerimi sen mi ettin eline sağlık ana
ana lokma dökelim aşure kaynatalım
hayır dağıtalım hayır ali osman dayıma
ördüğün bu çorabı sağlıcakla giyiyorsam
tuzladığın bu ayranı afiyetle içiyorsam
tuttuÄŸun bu yoÄŸurdu yoÄŸurduÄŸun bu ekmegi
kaynattığın bu bulguru çalakaşık yiyorsam
etime ve sütüme ineğimin ıslıklı memelerine
kabıma kaçağıma toprağıma bu benim diyebiliyorsam
ali osman dayımın yoksul yüreği bunun bedeli

metristepe göğüne uğru yğldız uğramaya
ana bu benim yüreğim hısımım ali osmanın yüreği

-Öner in anası için-

kayıp duruyor bakışları
duvardaki resme ve kapıya
oÄŸul mu beklediÄŸi, sevgili mi

belli ki yaşıyorlar hala
uzun uzun yaşıyorlar belli ki
bırakıp gittikleri anılarıyla
Çıkıp gelirler bir gün belki
Üşümüştür çünkü toprağın
soğuk yalnızlığında birisi

Öteki arkasında parmaklığın