seni kim cizebilir subat yolcusu
yalniz aksam olsun daginik olsun
ceplerinde bozuk bir bulut ugultusu
geceleyin dortte bir olum korkusu
dortte dort sabaha karsi yagmursun
seni kim cizebilir subat yolcusu
butun cizgileri bozuyorsun
(bela Çiçeği)
gözyaşlarımı akıtsam, onlarla bir ırmak oluştursam.
coşsam, çağlasam, kirlenen yeryüzünü kaplasam.
durmak bilmeyen korkusuz cengâver misali, saldırsam.
her tarafı sarsam, her şeyi o an içerisinde alıkoysam.
zamanı durdursam, bir an içerisinde her yöne aksam.
mazluma, darda kalmışa, su olsam, as olsam.
zalime, ihanet edene, sel olsam ve boğsam.
temizlenir mi yeryüzü gözyaşlarımı akıtsam?
bitermi bu işkence, mazlumla beraber bende ağlasam?
ne zaman tutsam ellerini
gozlerimin onunden mevsimler gecer
ne zaman gozlerin gozlerime degse
samanyolundan bir yildiz duser
yasanmis, yasanacak zamanlar icinde
en guzeli aksam saatleri, bulustugumuz
gozgoze, iki buyuk yangin gibi
o yanip yanip tutustugumuz
basdonduren o sonsuz heyecan
cildirtan arzular kesen nefesi
en guzel buyun korkularin
bu ateste bir bir erimesi
son degil o baslangic yaklasan
tenin bir yerde aska hazirligi
bir bugu halinde gecen zaman
ve gozlerde sabahin ilk aydinligi
yillarla buyutmek her dakikati
inmek seninle derinlerine askin
opulen butun nimetler icinde
en guzeli senin dudaklarin.
