Ölüme Uyanıs

By | June 27, 2009

uyansam, uyandirilsam simdi, çok geç olmadan.
bu rüya kötüye gidiyor, uyandirin beni bu uykudan.
gördüklerim çok gerçekci, acaba yaniliyormuyum?
herkes yasiyorda, ben mi uyukluyorum!

yürüdügüm yollarin sonu çikmaz sokak.
hiç yabanci degil bu yol, ayaklarim önceden geçmis olacak.
bilmiyorum bu kaçinci geçisim bu yoldan, bir kisir dönence.
uyanmayi bekliyorum, ayni dönemeci tekrar görünce!

istiyorum kalkmayi, uyanmayi, herseyi silip bastan baslamayi.
gayretimi tazeleyip yola koyulmayi, onu aramayi.
bulmayi, beni uyandiracak olani, kapisina köle olmayi.
o ki, beni yasatip, yapan imtihani, ögreten aklimi kullanmayi!

rüyamda bir dünya var, akarsulari soguk, denizleri derin.
bir de levhâ var, yaziyor: mânayi maddeden ayirt edin!
içimde bir fisilti; bir gün ayrilacagim ama bu kadar mi çabuk?
dünya hayati, bitirmem gereken yolculuk!

yollar eskisi gibi degil artik, sokaklar da degisik.
insanlar ayni, lâkin rüyalardan açilmis birer pencerecik.
bir uyanisa dogru ilerliyorum simdi, içimde haykiris…
rüyamin sonu belliymis meger, ölüme uyanis!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.