Berdan.Net

ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Åžehre simsiyah bir kar yaÄŸar
yollar kalbimle örtülür
parmaklarımın arasından
gecenin geldiğini görürüm

ben ölürsem akşamüstü ölürüm
Çocuklar sinemaya gider
yüzümü bir çiçeğe gömüp
aÄŸlamak gibi isterim
derinden bir tren geçer

ben ölürsem akşamüstü ölürüm
alıp başımı gitmek isterim
bir akam bir kente girerim
kayısı ağaçları arasından
gidip denize bakarım
bir tiyatro seyrederim

ben ölürsem akşamüstü ölürüm
uzaktan bir bulut geçer
karanlık bir çocukluk bulutu
gerçeküstü bir ressam
dünyayı değiştirmeye başlar
kuş sesleri, haykırışlar
denizin ve kırların
rengi birdenbire karışır

sana bir ÅŸiir getiririm
sözler rüyamdan fışkırır
dünya bölümlere ayrılır
birinde bir pazar sabahı
birinde sararmış yapraklar
birinde bir adam
her ÅŸeye yeniden baÅŸlar

İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
bebeklerin ulusu yok
başlarını tutuşları aynı
bakarken gözlerinde aynı merak
ağlarken aynı seslerinin tonu

bebekler, çiçeği insanlığımızın
güllerin en hası, en goncası
sarışın bir ışık parçası kimi
kimi kapkara bir üzüm tanesi

babalar, çıkarmayın onları akıldan
analar, koruyun bebeklerinizi
susturun susturun söyletmeyin
savaştan, yıkımdan söz ederse biri

birakalım sevdayla büyüsünler
serpilip geliÅŸsinler bir fidan gibi
senin benim hiç kimsenin değil
bütün bir yeryüzünündür onlar
bütün insanlığın gözbebeği

İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu
bebeklerin ulusu yok,
bebekler, çiçeği insanlığımızın
ve geleceÄŸimizin biricik umudu.

aşkı doğuran şey nedir;
o yakınlığı, iki can arasında?
ve kopuÅŸ ne zaman baslar?
ne zaman biter bir sevda?

bir kurt gibi içten içe
gelişip büyür çürüme
bir an gelir ki aynı mekandasınızdır
ayrı duygusal zamanlarda

gidip şarap almalı beş kuruşluk da fülüt
içip içip sonra da bir güzel ağlamalı
topal ulviye var ya, hani gecekondulu
genelevin üstüne şıp diye damlamalı

aktarın karısından umutlar kesik artık
beyaz bir laf söylense memeler otuz iki
ellerine mozarttan uzansam usulcacık
kolları bileklerden dirseğe bilezikli

bu dünyada ya adam olmalı ya da zengin
amcamsa sabah sabah burnu çay bardağında
ha babam şiir yazar şu cennet vatanına
tam gülesim gelecek, pırr… sekiz on güverci

anne diyemeyeceğim artık bir başkasına,
sesimin anneme seslenirkenki tonuyla
tatil dönüşlerinde annemin uğrayacağım evi yok,
beni seven birileri olacak mı yine de
gidip koşulsuz uzanacağım bir yatak,
saçlarımı okşayacak bir el
ama ben anneme de bütün bütüne
bırakamadım kendimi
saçlarımı okşarken, yorulur şimdi
bırakır şimdi diye düşünürdüm
ve çılgınca yaramaz, beyni boş
denecek kadar yaramaz,
ve hastalıklı denecek kadar duyarlıklı
bir çocuktum çocukluğumda
dizlerine oturduğum birgün, indim utanarak,
kısa pantolonumdan fırlayan
ve bana artık büyümüş gelen dizlerimle
oysa ilkokul ikide ya var ya yoktum daha
o zaman tanıdım sonsuz geniş caddelerini karsın,
sonsuz geniş göğünü ve o zamanlardan kaldı
yüreğimde sonsuz bir uçurum duygusu
annem hiçbir zaman bilmedi bunları
yüreği büyümüş bir çocuktum ben
gizli gizli ne kadar çok ağladım
bir gün öleceğini düşünerek onun
annem yok artık,
onun yüreğindeki ben de yokum,
yani annemle tanımlanan ben de öldüm onunla
Åžimdi,
yeni bir tanıma alıştırmalıyım kendimi,
Åžimdi ,
ben kendimi düşünmezken bile
kim düşünür beni…

güz güneşi benzeşiyor bahar güneşiyle
biri kışa girerken biri kıştan çıkarken
biri yeni bir aşk öncesinse bir kederden sonra
biri biten bir aÅŸktan sonra kedere girerken