durgun havuzları işlesin bırak
yaprakların güneş ve ölüm rengi,
sen kalbini dinle,ufuklara bak.
düşünme mevsimi inleten rengi
elemdir mest etsin ruhunu yeter
eser rüzgarların durgun ahengi.
yan yana sessizce mevsimle keder
hicrana aldanmış kalbimde gezin
esen rüzgarlara sen kendini ver.
karışan saatler içinde hâtırana
bazı sabahlarla ikindiler yan yana,
değişik gülleri sanki tek bir baharın;
bâkir hülyasıyla beyaz ve ürkek yarın,
o sükût bahçesi, ufkunda kuş yerine
hasret kanat çırpar düşünen ellerine…
hep aynı nağmede çılgın dolaşan yaylar,
bir yıldız kervanı gibi haftalar, aylar
hep aynı hayalin peşinde bu yolculuk,
hep gül yangını ve bahar sıtması ufuk…
tenha bir ucunda gecenin bir sır gibi
fısıldanan adın kardeş, dost ve sevgili,
durgun havuzların süsü ten rengi çiçek
bir mevsim cümbüşü içinde süzülerek
Ömrün gecesinde ve kader rüzgârında
bir ürperme olur çıplak omuzlarında…
uyu! gözlerinde renksiz bir perde,
bir parça uzaklaş kederlerinden.
bir ruh gülümsüyor gibi derinden,
mehtabın ördüğü saatler nerde?
varsın bahçelerde rüzgar gezinsin,
yaÄŸmur ince ince topraÄŸa sinsin,
bir baÅŸka alemden gelmiÅŸ gibisin,
dalmış gözlerinle pencerelerde.
ne güzeldi o kış bahçesinde
güllerin çok derinlerde çalışan uykusu
sana bir bahar hazırlamak için.
dallar, filizler, eski masal dilberleri gibi
hüzne ve hülyaya gömülmüş
doğmamış çocuklara
ninni söylüyorlardı sanki…
ana rahmi gibi sıcak ve yüklü idi hava
İyi mayalanmış hamur gibi
gizli nabızlarla atıyordu toprak
bursada eski bir cami avlusu,
küçük şadırvanda şakırdayan su.
orhan zamanından kalma bir duvar…
onunla bir yaşta ihtiyar çınar
eliyor dört yana sakin bir günü.
bir rüyadan arta kalmanın hüznü
İçinde gülüyor bana derinden.
yüzlerce çeşmenin serinliğinden
ovanın yeşili göğün mavisi
ve mimarilerin en ilahisi.
bir zafer müjdesi burda her isim:
sanki tek bir anda gün, saat, mevsim
yaşıyor sihrini geçmiş zamanın
hala bu taşlarda gülen rüyanın
güvercin bakışlı sesszilik bile
Çınlıyor bir sonsuz devam vehmiyle.
gümüşlü bir fecrin zafer aynası,
muradiye, sabrın acı meyvası,
Ömrünün timsali beyaz nilüfer,
türbeler, camileri eski bahçeler,
Şanlı hikayesi binlerce erin
sesi nabzım olmuş hengamelerin
nakleder yadını gelen geçene.
bu hayalde uyur bursa her gece,
her şafak onunla uyanır, güler
gümüş aydınlıkta serviler, güller
serin hülyasıyla çeşmelerinin.
başındayım sanki bir mucizenin,
su sesi ve kanat şakırtısından
billur bir avize bursada zaman,
yeşil türbesini gezdik dün akşam,
duyduk bir musikî gibi zamandan
Çinilere sinmiş kuran sesini.
fetih günlerinin saf neşesini
aydınlanmış buldum tebessümünle.
Ä°sterdim bu eski yerde seninle
baÅŸbaÅŸa uyumak son uykumuzu,
bu hayal içinde… ve ufkumuzu
Çepçevre kaplasın bu ziya, bu renk,
havayı dolduran uhrevi ahenk.
bir ilah uykusu olur elbette
Ölüm bu tılsımlı ebediyette
belki de rüyası büyük cetlerin,
beyaz bahçesinde su seslerinin.
mavi, maviydi gökyüzü
bulutlar beyaz, beyazdı
boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı…
garip, güzel, sonra mahzun
iıkla yağmur beraber,
bir türkü ki gamlı, uzun,
ve sen gülünce açan güller.
beyaz, beyazdı bulutlar,
gölgeler buğulu, derin;
ah o hiç dinmeyen rüzgar
ve uykusu çiçeklerin.
mor aydınlıkta bir çınar
veya kestane dibinde;
mahmur süzülen bakışlar
Ä°kindi saatlerinde….
birden gülümseyen yüzün
sabahların aynasında
ve beni çıldırtan hüzün
İki bakış arasında.
kim bilir imdi nerdesin?
senindir yine akÅŸamlar;
merdivende ayak sesin
rıhtım taşında gölgen var.
