Category Archives: Ahmet Hamdi Tanpınar

Ne İçindeyim Zamanın

ne içindeyim zamanınne de büsbütün dışında; yekpare geniş bir anın parçalanmış akışında, bir garip rüya rengiyle uyumuş gibi her şekil, rüzgarda uçan tüy bile benim kadar hafif değil. başım sukutu öğüten uçsuz, bucaksız değirmen; içim muradıma ermiş abasız, postsuz bir derviş; koku bende bir sarmaşık olmuş dünya sezmekteyim, mavi, masmavi bir ışık ortasında yüzmekteyim

Sonbahar

durgun havuzları işlesin bırak yaprakların güneş ve ölüm rengi, sen kalbini dinle,ufuklara bak. düşünme mevsimi inleten rengi elemdir mest etsin ruhunu yeter eser rüzgarların durgun ahengi. yan yana sessizce mevsimle keder hicrana aldanmış kalbimde gezin esen rüzgarlara sen kendini ver.

Sabah

serin rüzgârlara pencereni aç! karşında fecirle değişen ağaç, bak, seyret ağaran rengini ufkun mahmur gözlerinde süzülsün uykun. bırak saçlarınla oynasın rüzgâr, gümüş çıplaklığı bir başka bahar olan vücudunu ondan gizleme. ne varsa hepsini boyun, saç, meme, esîrden dudaklar okşasın sevsin mademki geceden daha güzelsin!

Karışan saatler içinde

karışan saatler içinde hâtırana bazı sabahlarla ikindiler yan yana, değişik gülleri sanki tek bir baharın; bâkir hülyasıyla beyaz ve ürkek yarın, o sükût bahçesi, ufkunda kuş yerine hasret kanat çırpar düşünen ellerine… hep aynı nağmede çılgın dolaşan yaylar, bir yıldız kervanı gibi haftalar, aylar hep aynı hayalin peşinde bu yolculuk, hep gül yangını ve bahar… Read More »

Yağmur

uyu! gözlerinde renksiz bir perde, bir parça uzaklaş kederlerinden. bir ruh gülümsüyor gibi derinden, mehtabın ördüğü saatler nerde? varsın bahçelerde rüzgar gezinsin, yağmur ince ince toprağa sinsin, bir başka alemden gelmiş gibisin, dalmış gözlerinle pencerelerde.