Category Archives: Ahmet Arslan

Anlayamadım

aczim ile geldim kapinabir tebessüm bulurum ümidiyle.suçlu halimle geldim yanina,belki ellerimden tutarsin diye siyah gözlerin hâlâ bir mûamma,sirrini çözerim korkusundasana olmasaydim böyle âmâ,elbet atardim pabucunu dama. anlayamadim yalnizligi,seninle yasamada oldugu gibi.kavrayamadim bahtsizligi,ve bende ki sanssizligi

Vefa

ben olaylara yön veremiyorken, sen kendi basina bir olaydin. arkadas dediklerim beni terkederken, sen yanimda kalmayi dogru saydin. vefa dedin… çocukluk yillarindan kalma dostluga vefa! digerlerine benzemedin… çektirmedin bana onlar gibi cefa!

Bir Zamanlar…

bir zamanlar… bir zamanlar ben de gökte ki yildizlari sayardim… söyle veya böyle… bir hayalin içinde kaybolurdum. taze gülün kokusunu, sentetik yapili insanlarda ariyor- dünyanin tek sorunuymus gibi, kafa yoruyordum.. bir zamanlar… bir zamanlar kara topragin varligindan da habersizdim… asfalt kapli yolu geçer de tesadüfen yesili gelismemis, bir tabakaya gözüm kayiverse, basimi baska yöne çevirirdim.… Read More »

Sakladığım

gizli bir yara içimde sakladigim.Çöller misali sessiz bir ilham.isli bir mazide sakladigim:gözyasi, izdirap ve ithâm. hayatim uzaniyor ayak ucumda.prangalarin yorgunu ayaklarimda.yerlerde arandigim anahtari,son kez gördüm bas ucumda. ufuklarda bekledigim bir özlem.neredesin sakladigim nerede?geride biraktigin sonsuz elemgözüme çektigin siyahî perdede. hiç dogmadi günesin tânimıbir gün olsun bakmadi yüzüme.nurun sinmedi de gamli sineme,tozlu yollari tükettim âhimla. gökyüzünü… Read More »

Yalnız

yalniz günlerim, yalniz herseyim. yalniz yasanmaz diyorsun bana. cansiz bedenim, ölmüs düslerim, dertli olunmaz, diyorsun bana. aglarsa anam aglar, gerisi yalan aglar, bitmez iftiralar, yüregim sizlar. akar gözyasim, damla damla. erkekler aglamaz, diyorsun bana. yanmis yüregim, sevda baharinda, beni baglamaz, diyorsun bana.

Hayat

zaman gelir, söz veririm kendime, kendimce bir sekilde. zaman geçer, duramamisimdir sözümde, her nedense. Çözemedigim bir sir bu, yükselemeyecegim bir mertebe. herkes gibi var benim vazifem de, bilemedigim, ne zaman ve nerede? yaklasiyorum bir bitise, nefesimin tükenecegi yere. kendim disinda herkesin pasif kalacagi bir hendâme. takilacagim bir engele, soracaklar: vazifen ne alemde? ya hüsrani yasayacagim… Read More »